ترجمه ثواب الأعمال و عقاب الأعمال شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر - الصفحة ٥٩٧ - كيفر آنكه امر منكرى را پا برجا كند

(١) ٣- و نيز بسند سابق از امير المؤمنين ٧ نقل كرده كه فرمود: اى گروه مردم همانا خداوند متعال عذاب نكند توده و عموم مردم را بگناه عدّه‌اى اندك و خاصّ هر گاه در پنهانى و بدون اينكه مردمان آگاه شوند مرتكب آن شوند، أمّا هر گاه آن جمعيّت اندك عمل زشت را آشكارا انجام دهند، و توده مردم بر ايشان عيب نگيرند و آنان را سرزنش نكنند هر دو دسته از جانب خداوند متعال مستحقّ عقوبت شوند.

و نيز فرمود: هنگامى كه بيدادگرى مردى را از روى ظلم و دشمنى ميزند و يا بقتل مى‌رساند و يا مظلومى را شكنجه مينمايد در آنجا حاضر نشويد، زيرا يارى مؤمن بر مؤمن هنگامى كه حاضر باشد واجب است، و عافيت و غير مكلّف بودن آسانتر باشد مادامى كه حجّت بر تو تمام نشده.

و فرمود: هنگامى كه در ميان بنى اسرائيل سستى پديد آمد چنان بود كه مرد برادر دينى خود را مرتكب گناه ميديد و او را نهى ميكرد و وى دست برنميداشت، ولى اين كار موجب آن نميشد كه نهى‌كننده را از همغذائى و همنشينى و همپيالگى با مرتكب گناه باز دارد، تا اينكه خداوند دلهاى آنها را با يك ديگر مخالف كرد و با هم دشمن نمود، و در باره آنها اين آيه را نازل فرمود لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ‌