ترجمه ثواب الأعمال و عقاب الأعمال شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر - الصفحة ٦٥٣ - باب اين باب در كيفر بسيارى از اعمال است

واخواهد گذاشت، و هر كس را خداوند عزّ و جلّ بخود واگذارد هلاك شود و هيچ عذرى از وى نخواهد پذيرفت.[١] (١) و هر كس را زوجه‌اى باشد كه او را آزار دهد اگر همه عمر آن زن روزه بگيرد و شبها را بعبادت بپردازد، و بندگانى را از قيد بردگى آزاد نمايد، و اموالى در راه خدا انفاق كند، خداوند از او نخواهد پذيرفت نه نمازى و نه هيچ كار نيكى را مگر اينكه آن مرد را از خود راضى و خشنود سازد و او را يارى كند و الّا او نخستين كسى باشد كه داخل دوزخ شود، سپس رسول خدا ٦ فرمود: بر مرد نيز همين وزر و عذاب خواهد بود اگر بزوجه خود اذيّت كند و يا در باره او ستم نمايد.

(٢) و هر كس بروى مسلمانى سيلى زند، خداوند در روز قيامت نخست استخوانهاى‌

[١] -مراد از« ماعون» اسباب و لوازمى است كه تهيه‌اش براى همگان ميسور نيست و غالبا از همسايگان بعاريه گيرند، مانند ديگهاى بزرگ يا ظروف ميهمانى يا چراغ يا بيل و كلنگ و امثال اينها، و اين عقوبت كه ذكر شد در صورتيست كه عاريه‌گيرنده نخواهد آن را در مورد حرام استعمال كند، يا شى‌ء سالمى بگيرد و ناقص يا ناسالم باز دهد يا از بين ببرد، و الا در مورد اول دادن آن شايد جائز نباشد چون اعانت بر اثم است و در مورد بعد دادن آن نه واجب است و نه مستحب و در روايت است كه شخصى از امام صادق ٧ پرسيد كه ما را همسايگانى باشند كه چون متاعى از ما بعاريت گيرند آن را ميشكنند و سالم بما برنميگردانند آيا بر ما گناهى خواهد بود اگر از ايشان دريغ نمائيم، امام ٧ فرمود:

اگر چنين ميكنند بر شما گناهى نيست اگر بديشان ندهيد.