فلسفه اخلاق - جمعى از نويسندگان - الصفحة ٦٠ - الف) لذت شخصى
ارزشتر از لذتهاى جسمانى مىداند معيارى غير از لذت را در تعيين ارزش اخلاقى عمل پذيرفته است و در نتيجه از نظر وى لذت ارزش ذاتى ندارد و نمىتواند به تنهايى ملاك و معيار ارزشگذارى اعمال به حساب آيد.
٢. نقدها ديگر از بر لذتگروان، چگونگى سنجش لذتها و دردها است. البته برخى معيارهايى براى محاسبه و مقايسه لذت و رنج كارها ارائه كردهاند؛[١] اما همچنان نمىتوان به آسانى مجموع لذت و رنج امور مختلف را تعيين كرد.[٢] همانگونه كه يادآور شديم لذتها و رنجها انواع مختلفى دارند كه به تجارب شخصى افراد نيز محدود نمىشوند و مقايسه و سنجش آنها، به لحاظ علمى و عملى ناممكن است و نمىتوان نتايج لذتبخش يا رنجآور اعمال را قاطعانه پيشگويى كرد. علاوه بر آن ممكن است لذتها و رنجهايى شديدترو بادوامتر از آنچه تاكنون مشاهده نمودهايم، وجود داشته باشد. بىتوجهى به اين مسئله موجب شده است كه بسيارى با دنبال كردن لذتهاى سطحى موجبات بدبختى خود را فراهم آورند.
بنابراين با تجربه شخصى و نوعىِ لذتها نمىتوان به محاسبه ارزش اخلاقى كارها پرداخت.
٣. اشكال اساسى ديگر اين ديدگاه، پايهريزى آن بر يك نظام مادى گرايانه است. اين گروه عموماً لذت را در لذتهاى اين جهانى خلاصه نمودهاند؛ امّا اگر كسى به خداوند و زندگى پس از مرگ معتقد باشد، بسيارى از لذتها و رنجها براى او پديد مىآيد كه بايد به آنها نيز توجه كند.
پس تنها دستيافتن به لذتهاى دنيوى نمىتواند ملاك و معيار ارزش اخلاقى باشد.
[١] - مهمترين معيار از جرمى بنتام مطرح شده است. وى هفت ويژگى را براى لذت مطلوب مطرح مىكند كه عبارتاند از: ١. شدت ٢. مدّت ٣. قطعيت ٤. دورى و نزديكى( نقد و نسيه) ٥. بارورى( لذتسازبودن) ٦. خلوص( در لذت) ٧. دامنه شمول. براى مطالعه بيشتر، بنگريد به: فردريك كاپلستون، تاريخ فلسفه، ج ٨، از بنتام تاراسل، ترجمه بهاءالدين خرمشاهى، ص ٢٧
[٢] - بنگريد به: لارنس، بكر، مجموعه مقالات فلسفه اخلاق( برگرفته از دايرةالمعارف لارنس بكر)، گروهى از مترجمان، ص ٢١- ٢٨