فلسفه اخلاق - جمعى از نويسندگان - الصفحة ١٤٠ - ٤ خشنودى از گناه

در روايت ديگرى آمده است كه اصرار گناهكار بر گناه خويش، نزد خداوند بالاترين گناه است.[١]

٢. كوچك پنداشتن عمل ناپسند

از اميرمؤمنان على ٧ روايت شده است: «بدترين گناهان، گناهى است كه گناهكار، آن را سبك شمارد.»[٢]

٣. آشكارا بدى كردن (گناه علنى)

از لقمان حكيم پرسيدند: بدترين مردم كيست؟ پاسخ داد: كسى كه باك ندارد كه مردم او را در حال بدى (انجام دادن گناه) ببينند.[٣]

٤. خشنودى از گناه‌

اميرمؤمنان على ٧ مى‌فرمايد:

تو كه اعمال رسوا كننده مرتكب شده‌اى، خنده دندان‌نما مكن، و كسى كه گناهانى كرده، از بلاى شبگير و پيشامد ناگهانى ايمن نباشد.[٤]

در حديث ديگر مى‌فرمايد: شادمان بودن به گناهان، زشت‌تر از انجام آنها است.[٥]

[١] - الامام على ٧:« اعظم الذنوب عند اللَّه ذنب أصرّ عليه عامله»( محمد محمدى رى‌شهرى، ميزان الحكمة، باب ١٣٧٦، ص ٩٤٤، حديث ٦٦١٨.)

[٢] -« اشدّ الذنوب مااستخفّ به صاحبه».( نهج‌البلاغه، حكمت ٤٧٧ و ٣٤٨.)

[٣] -« ... قيل للعبدِ الصالح لقمان ... أىُّ الناسِ أشَرُّ قال الّذى لايبالى أنْ يَراهُ الناسُ مسيئاً».( بحار الانوار، ج ١٣، ص ٤٢١، ح ١٦.)

[٤] - قال أميرُالمؤمنين ٧ يقول:« لاتُبْدِيَنَّ عَنْ واضحةٍ وقدعَمِلْتَ الاعمالَ الفاضحةَ ولايَأْمَنِ البياتَ مَنْ عَمِلَ السيئاتِ».( الكافى، ج ٢، ص ٢٦٩، ح ٥.)

[٥] -« التبجّح بالمعاصى اقبح من ركوبها».( غرر الحكم، ح ١٠٧٦٢، ١٠٧٠٥ و ٨٨٢٣.)