فلسفه اخلاق - جمعى از نويسندگان - الصفحة ٩٦ - الف) فراگير نبودن اختلافات اخلاقى

نسبى‌گرايان اين حقيقت را دليل بر نسبى‌بودن احكام اخلاقى مى‌دانند. آنها از اين تنوع ترديدناپذير اخلاقى در ميان جوامع مختلف، نتيجه مى‌گيرند كه احكام و ارزش‌هاى اخلاقى، امورى نسبى بوده، از مبنا و پايه‌اى واقعى و خارجى برخوردار نيستند. مثال: پروتاگوراس، از سوفسطائيان مشهور يونان باستان، تنوع اخلاقى ملل مختلف را دليل بر آن مى‌داند كه انسان مقياس همه چيز است؛ به اين معنا كه «زشت و زيبا» و «عدل و ظلم» امورى مبتنى بر آداب و رسوم انسان‌ها است.[١]

استدلال از راه وجود اختلافات اخلاقى (نسبى‌گرايى توصيفى) را مى‌توان به صورت زير تلخيص كرد:

الف. اختلافات اخلاقى در ميان جوامع مختلف امرى يقينى و ترديدناپذير است؛

ب) اين اختلافات، اساسى است.

بنابراين، دانسته مى‌شود كه اختلاف در ارزش‌گذارى‌هاى اخلاقى، اختلافى‌بنيادين است.

نقد و بررسى‌

الف) فراگير نبودن اختلافات اخلاقى‌

همه جوامع، در همه ارزش‌هاى اخلاقى اختلاف نظر ندارند. هرچند اصل اختلاف جوامع مختلف در ارزش‌گذارى‌هاى اخلاقى، امرى مسلم و ترديدناپذير است، اين سخن به معناى آن‌

[١] -

١. DavidWong" Relativism" in AC ompanionto Ethics, p ٤٤٤- ٤٤٣.