فصل سوم، رخصت تقيه و شرايط سياسى و اجتماعى شيعه را كاويده است. در اين فصل، ضمن ذكر مظالم وارده از سوى حكام بنى اميه و بنى عباس بر امامان و شيعيانشان، به مواردى از رفتار تقيه‌آميز آنها در برابر حكام ظالم و ايادى آنها اشاره مى‌كند.

فصل چهارم، تقيه و صدور روايات شيعه نام دارد. در اين فصل، به بررسىِ كمّىِ روايات مربوط به تقيه از دو جهت، روايات مربوط به تقيه و اهمّيّت و ويژگى‌هاى آن، و روايات فقهى تقيه‌آميز كه از سوى ائمه معصومان عليهم السلام صادر شده، مى‌پردازد.

فصل پنجم، شامل بررسى تأثير تقيه بر نوع روايات شيعه است. در اين فصل، احاديث شيعه را از نظر كيفى مورد بررسى قرار داده، و هدف از اين بررسى را پى بردن به تأثير تقيه بر نوع روايات شيعه، از لحاظ متن و سند مى‌نامد.

فصل ششم، در باب چاره‌جويى‌هاى امامان عليهم السلام در شناخت احاديث تقيه‌آميز است. در اين فصل، به بررسى اخبار علاجيه، جهت شناخت احاديث متعارض و اخبار تقيه‌آميز مى پردازد، سپس به سابقه حمل بر تقيه، با استفاده از اين اخبار توسط فقها اشاره نموده، و نمونه‌هايى از حمل بر تقيه را ذكر كرده است.

٩٨. بررسى توقيعات امام زمان (عج)

، محمّد شياسى، كارشناسى ارشد علوم قرآن و حديث، دانشگاه رازى كرمانشاه، استاد راهنما: دكتر مهرداد صفرزاده، استاد مشاور: دكتر احمد عابدى، ١٣٨٢، ١٩٣ ص.

توقيعات امام زمان (عج)، از جمله آثار برجاى مانده از آن حضرت، در دوران غيبت صغرى و اوايل غيبت كبرى است، كه محدّثان شيعه، اقدام به جمع‌آورى آن نموده و دانشمندان اسلامى، در مواردى به تحليل و بررسى آن پرداخته‌اند. اين توقيعات در ٦٩ سال (از آغاز امامت حضرت حجت (عج) تا سال پايان غيبت صغرى) توسط حضرت نوشته شده و به دست نواب اربعه، صادر شده‌اند.

نگارنده، پژوهش خود را در چهار بخش ارائه نموده است:

بخش اوّل پنج فصل دارد: بررسى چند اصطلاح، تاريخچه توقيعات، جايگاه توقيعات، خط توقيعات، و زمان لازم براى صدور توقيع.

بخش دوم، شامل چهار فصل است: بررسى اوضاع اجتماعى و سياسى زمان صدور توقيعات، وضعيت سياسى شيعه در عصر غيبت صغرى، سياست عمومى امام عليه السلام،