در بخش چهارم، كه به بررسى مواضع اهل بيت عليهم السلام در مقابل اصحاب حديث و تفاوت‌هاى تفسيرى اين دو اختصاص يافته است، پس از معرفى بزرگان اصحاب حديثِ معاصرِ هر يك از امامان شيعه عليهم السلام، تفاوت‌هاى موجود در منابع و روش‌هاى تفسيرى اين دو جريان را بررسى كرده، و مباحث اعتقادى محورهاى اصلى اختلافات تفسيرى را معرفى نموده است.

٤١٨. موعظه و اندرز در «نهج البلاغه»

، معصومه عباسى، كارشناسى ارشد علوم قرآن و حديث، دانشكده اصول دين تهران، استاد راهنما: دكتر منصور پهلوان، استاد مشاور: دكتر مجيد معارف، ١٣٨٢، ٢٢٨ ص.

آيا هر كس حق موعظه دارد و از او پذيرفته مى‌شود؟ صفات و شرايط واعظ چيست؟ آيا نهج البلاغه مواعظ جامعى براى آحاد مختلف اجتماع دارد؟ آيا مواعظ نهج البلاغه، مسائل دنيوى و اخروى و فردى و اجتماعى را دربرمى‌گيرد؟ آيا گوينده اين مواعظ به آن عمل مى‌كرده است؟

اين رساله، در دو بخش كلّى، به پاسخ اين پرسش‌ها پرداخته است:

در بخش اوّل، ضمن بيان كلّياتى در باب موعظه و تعريف آن، فراق موعظه را با حكمت و خطابه و تعليم بيان نموده، و سيماى موعظه را از ديدگاه قرآن و روايات و از ديد نهج البلاغه (خصوصاً) بررسى نموده است.

در بخش دوم، وارد بحث مواعظ نهج البلاغه شده است. نخست، به بررسى معناى كلمه «ذكر» پرداخته و پس از بيان اقسام و مراتب ذكر، آثار ذكر، موانع ياد خدا و سيماى اهل ذكر، به توضيح واژه «تقوا» و مراتب آن، و همچنين تقوا از ديدگاه امام على عليه السلام در نهج البلاغه پرداخته است.

از ديگر مطالب مورد بحث وى در اين بخش، مفهوم تفكر، زهد و پرهيز از دنياپرستى، توكل، پرهيز از هواپرستى، ياد مرگ، صبر و استقامت وعبرت از سرگذشت پيشينيان‌است، كه ضمن توضيح هر يك از اينها، ديدگاه امام على عليه السلام را در باب آنها متذكر شده است.

٤١٩. مهدى موعود (عج) در قرآن و احاديث‌

، شهربانو فرّخى‌نژاد ناصرى، كارشناسى ارشد علوم قرآن و حديث، دانشكده الهيات دانشگاه آزاد اسلامى تهران شمال، استاد راهنما: على اكبر غفارى، استادان مشاور: دكتر سيّد محمّد باقر حجتى و عدنان طهماسبى، ١٣٧٥، ٢٠٤ ص.