طهارت براى تفسير و تأويل قرآن پرداخته، با استفاده از احاديث پيامبر صلى الله عليه و آله و صحابه و بزرگان در اين خصوص، به معرفى على عليه السلام به عنوان سرآمد اهل بيت عليهم السلام و برترين معلم قرآن پس از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله، و نيز بررسى جايگاه اهل بيت عصمت و طهارت در تعليم قرآن پرداخته است.

در بخش سوم- كه بخش اصلى پايان‌نامه است- با عنوان كلّىِ قرآن در نهج البلاغه، اشكال ظهور و بروز قرآن در آن را به سه محور اصلى تقسيم كرده، و براى هر يك، نمونه‌هايى از نهج البلاغه و قرآن آورده است.

بخش چهارم پايان‌نامه (بخش پايانى)، در زمينه دو موضوع قرآنى است، كه در نهج البلاغه، به نحوى از آن ذكرى به ميان آمده است.

در پايان، به بحث تفسير و تأويل از ديدگاه نهج البلاغه، و موارد صحيح و ناصحيح آن از نظرگاه امام على عليه السلام پرداخته است. موضوع ديگر در مبحث نگارنده، راسخون در علم و شيوه طرح آن در نهج البلاغه و يافتن پاسخ‌هايى براى آن است.

٣٦٣. قرآن و علوم و معارف آن در «نهج البلاغه»

، فاطمه نقيبى، كارشناسى ارشد علوم قرآن و حديث، دانشكده اصول دين قم، استاد راهنما: آية اللَّه محمّد هادى معرفت، استاد مشاور: دكتر محمّد كاظم شاكر، ١٣٧٧، ١٤٨ ص.

نگرشى به شناخت صحيح و برداشت مطلوب از مفاهيم والاى قرآن، از نگاه نهج البلاغه؛ چگونگى بازتاب آيات الهى در سخنان نورانى قرآن ناطق؛ بيان اشارات مستقيم و غيرمستقيم، استشهادات و استنادات حضرت به آيات قرآن؛ شناخت علوم قرآن- كه از آن به مقدمه تفسير و شناخت قرآن تعبير شده- از ديدگاه مولا امير المؤمنين عليه السلام؛ و ارزيابى آن دسته از علوم قرآن كه نهج البلاغه بدان پرداخته، از مباحث مطرح شده در اين پايان‌نامه است.

اين تحقيق، در سه بخش اصلى تدوين شده است:

نويسنده، در بخش اوّل به تبيين اوصاف قرآن از ديدگاه نهج البلاغه، مفسّران و حاملان حقيقى اين كتاب الهى، تضمينات، تنبيهات و اشارات نهج البلاغه به آيات قرآن پرداخته است.

بخش دوم، در باره علوم قرآن در نهج البلاغه است. جايگاه تفسير در نهج البلاغه، استشهادات مستقيم و غير مستقيم نهج البلاغه به آيات قرآن، شيوه‌هاى تفسيرى حضرت‌