الف- تأليف كتاب پايه و اساسى در رجال: وى اين دوران را به نام عصر طلايى علوم رجال دانسته؛ زيرا بسيارى از بزرگان تشيع چون شيخ طوسى و نجاشى و ... به علت شرايط سخت اجتماعى، امكان پرداختن گسترده به بسيارى از علوم را مانند قبل نداشتند، از اين رو به رجال روى آوردند و آثار ارجمندى را در آن رقم زدند.

ب- تأليفات گسترده در موضوع مناقب: وى دلايل رويكرد نويسندگان به نگارش كتب مناقب را چنين بيان مى‌كند:

١. اختلاف بيش از پيش مذاهب و تفرقه‌هاى مختلف در مورد ائمه اطهار عليهم السلام و كم‌رنگ شدن موقعيت و مقام ايشان؛

٢. روشن نمودن فضايل و مناقبى كه در طول سال‌هاى متعدد، توسط خلفاى جبار اموى و عباسى پوشيده شده بود؛

٣. بى‌توجّهى و پوشيده ماندن مقام، منزلت و درجه اهل بيت عليهم السلام حتى براى خود شيعيان.

١٧٥. تاريخ حديث شيعه در عهد صفويه‌

، الياس پوراكبر، كارشناسى ارشد علوم قرآن و حديث، دانشكده اصول دين قم، استاد راهنما: حجة الاسلام احمد عابدى، استاد مشاور: حجة الاسلام محمّد على مهدوى‌راد، ١٣٧٩، ٢٨٤ ص.

اهداف اصلى نگارنده رساله، در چند امر خلاصه مى‌شود: اختصاصى نمودن و به تعبيرى، جزئى نمودن تاريخ حديث با قيد دوره خاص، بيان علل ورود علماى جبل عامل به ايران و نقش آنها در پيشبرد حكومت صفويه و ميزان موفقيت آنان، بررسى اهتماماتى كه در حديث‌نگارى با تكيه بر نقش علماى جبل عامل صورت گرفته و ....

رساله، از يك پيش‌گفتار و چهار بخش كلّى و يك خاتمه تشكيل يافته:

در پيش‌گفتار، تاريخچه پيدايش شيعه و رواج آن در عهد صفويه، و علت اوج ترويج مسلك شيعه را توضيح داده است.

در بخش اوّل، در باره زمينه‌هاى پيدايش حكومت صفويه، دعوت از علماى جبل عامل و نقش آنها در تثبيت حكومت و توجّه پادشاهان صفوى به عالمان دينى، اوضاع سياسى- اجتماعى ايران در دوره صفويه، حكومت صفويه و دعوت از علماى جبل عامل، توجّه پادشاهان صفوى به عالمان دين، بحث نموده است.

در بخش دوم- كه از شش فصل تركيب شده- بعد از شناخت كلّى مفهوم و خاستگاه‌