موقعيت و مرتبه اين كتاب شريف را روشن مى‌سازد. در مقدمه نيز اشاراتى به جايگاه حديث در جامعه اسلامى، خصوصاً در عصر غيبت دارد، كه با استشهاد به اقوال بزرگان، ويژگى‌هاى كتب حديثى نيز شرح داده شده است.

فصل اوّل رساله، در باره زندگانى شيخ صدوق، نويسنده كتاب، اوضاع سياسى- اجتماعى دوران وى، نقش وى در طول زمان غيبت كبراى حضرت ولى عصر (عج)، تأليفات و آثار وى و شرح مختصرى از بعضى از آنها، و ديدگاه علماى شيعه و اهل سنّت در مورد وى است.

در فصل دوم، نگارنده به شناسنامه و معرفى شكلى كتاب من لا يحضره الفقيه و انگيزه شيخ صدوق از تأليف آن، تعداد ابواب و احاديث، شروح و ترجمه‌ها و نظر علما در مورد اين كتاب پرداخته، و در ادامه نيز بحثى در باره مشيخه كتاب مطرح ساخته، كه به تناسب، تعريف مشيخه و كاربرد آن را در بين محققان بيان كرده است.

فصل سوم، در مورد اين بحث‌هاست: روش شيخ در تنظيم و تأليف كتاب، منابع مورد استفاده وى، ميزان تأثيرپذيرى شيخ از استادش، محمّد بن وليد، شرح حال ابن وليد، بررسى روات و مصطلحات حديث در كتاب من لا يحضره الفقيه، نظرات خاص فقهى شيخ صدوق، جايگاه كتاب من لا يحضره الفقيه در آثار شيخ و مقايسه آن با كتاب الكافى.

در فصل چهارم، به نقل اشكالات متأخران بر كتاب من لا يحضره الفقيه پرداخته و پس از طرح بحث ارسال و ضعف در روايات، با استناد به قول متقدمان در باب صحّت روايات كتاب، سعى در نقض قول متأخران دارد.

وى، به تناسب بحث، مسئله ضعيف و صحيح در اصطلاح علما و كتب فقهى، و دقت شيخ در نقل احاديث صحيح و مورد اعتماد را مطرح كرده، و سپس در پايان بحث، تصحيف و تحريف در اين كتاب را مورد نقد و بررسى قرار داده است.

١٩٦. تحقيقى در رجال و تاريخ اشعريين‌

، رضا فرشچيان، كارشناسى ارشد پيوسته معارف اسلامى و تبليغ، دانشكده تبليغ و معارف اسلامى دانشگاه امام صادق عليه السلام، استاد راهنما: على اكبر غفارى، اساتيد مشاور: غلامحسين ابراهيمى دينانى و رضا استادى، ١٣٦٩، ٣٨٥ ص.

شناخت اشعريان، تبلور آنان در نقاط مختلف دنيا، نقش آنها در ترويج تشيع و معرفى خدمات آنان در ترويج معارف اهل بيت در طول تاريخ و جستارى در تراجم و