چكيده پايان نامه هاى حديثى - هوشمند، مهدى - الصفحة ٢٠٥ - ٢٤٢ جنگ روانى از ديدگاه قرآن و سيره نبوى
٢٤١. جمع و تدوين تفسير ابن عباس از منابع شيعى در جزء اوّل قرآن كريم
، احمد رضا رحيمى ريسه، كارشناسى ارشد علوم قرآن و حديث، دانشگاه آزاد اسلامى تهران، استاد راهنما: دكتر سيّد محمّد باقر حجتى، استادان مشاور: دكتر عليرضا فيض و دكتر على مهديزاده، ١٣٧٤، ٢١٨ ص.
اين رساله، بر اساس كتاب تنوير المقباس من تفسير ابن عباس نگاشته شده است. اين كتاب منسوب به محمّد بن يعقوب فيروزآبادى شافعى (م ٨١٧ ق)، لغتشناس معروف است؛ اما به لحاظ ناهماهنگىهايى كه نگارنده رساله، در اين كتاب ديده تصميم گرفته تا اقوال و آراى ابن عباس را همانند كار فيروزآبادى، از منابع شيعه جمعآورى كرده، در ذيل آيات مرتب نمايد.
وى، در اين رساله سعى داشته كه تمامى اقوال و آراى تفسيرى ابن عباس را، از كلّيه متونى كه احتمال وجود روايات ابن عباس در آنها مىرفته- اعم از كلامى، فلسفى، روايى، تفسيرى و فقهى- جمعآورى نموده، و در ذيل آيات مربوطه مرتب سازد.
نگارنده، براى تدوين اين مجموعه، بيش از سيصد مجلد كتاب را، صفحه به صفحه، و بلكه به قول خودش سطر به سطر كاويده، و هر جا كه قولى از ابن عباس يافته در ذيل آيه مربوطه خود قرار داده است. معمولًا سعى او بر اين بوده كه روايت، از قديمىترين منبع ذكر گردد، و منابع مشابه و تكرارى، در پاورقى نشانهدهى شوند. كلّيه اقوال عربى را نيز ترجمه نموده، و در پايان هم كتابشناسى منابع رساله را ارائه نموده، و هر كتابى كه جزء منابع اصلى بوده و از ابتدا تا انتها مطالعه گشته، با علامت مشخص كرده است.
در جمع اين اقوال، در ابتدا، اقوال تفسيرى خود ابن عباس را مورد ملاحظه قرار داده و پس از آن، رواياتى را كه ابن عباس از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل مىكند آورده است.
وى، ترجمه آيات را نيز از قرآن مترجم عبد المحمّد آيتى نقل نموده است.
اين رساله، شامل سه بخش عمده است: در بخش اوّل، مختصرى از زندگى و دوران ابن عباس را به نگارش درآورده؛ بخش دوم، متن خود تفسير است: و در بخش پايانى، نتايج و تحليلهاى ناشى از متن اصلى تفسير را ذكر كرده است.
٢٤٢. جنگ روانى از ديدگاه قرآن و سيره نبوى
، غلامرضا قاسمى، كارشناسى ارشد علوم قرآن و حديث، مركز آموزش عالى تربيت مربى عقيدتى- سياسى سپاه پاسداران انقلاب اسلامى، استاد راهنما: حجة الاسلام محمّد رضا آشتيانى، استاد مشاور: حجة الاسلام زين العابدين نجفى، ١٣٨٠، ١٨٦ ص.