در بخش نخستِ مقدماتى، مباحثى در معرفى قرآن و جايگاه بلند آن همچون: قرآن از زبان قرآن، قرآن از زبان پيامبر صلى الله عليه و آله، و قرآن از زبان اهل بيت عليهم السلام طرح شده است.

در بخش دومِ مقدماتى، مباحثى همچون: ثواب تلاوت قرآن و تعلم آن، گردآورى آن و نهى از تفسير به رأى آن، مورد بررسى قرار گرفته است.

در بخش اصلى پايان‌نامه، روايات تفسيرىِ نقل شده از اميرالمؤمنين عليه السلام، در تفسير سوره‌هاى فاتحه، بقره، آل عمران و نساء ارائه شده است.

مؤلف، اين روايات را از منابع تفسيرى و روايى شيعه و سنّى گردآورى كرده، و با قراردادن آنها به دنبال آياتِ مربوط، چگونگى تفسير امام عليه السلام را از قرآن به تصوير مى‌كشد. از آن‌جا كه روايات تفسيرى منقول، تمام آيات را دربرنمى‌گيرد، شمارى از آيات اين چهار سوره، در متن ذكر نشده‌اند.

٥٢. الهيات بالمعنى الاخص در «نهج البلاغه»

، عليرضا شمالى، كارشناسى ارشد پيوسته معارف اسلامى و تبليغ، دانشگاه امام صادق عليه السلام، استاد راهنما: حجة الاسلام‌حسن مصطفوى، اساتيد مشاور: حجة الاسلام دكتر احمد بهشتى و دكتر غلامرضا اعوانى، ١٣٧٠، ٨٠ ص.

نگارنده، پايان‌نامه خود را در دو بخش، به نگارش درآورده است:

بخش اوّل- كه از دو فصل تشكيل مى‌شود- مانند مقدمه است و اول، به زندگى، تحصيلات و آثار سيّد رضى، و دوم، به شخصيت اميرمؤمنان عليه السلام از جنبه علم الهى پرداخته و با بيان برخى آيات نازله در شأن حضرت، سخنان پيامبر صلى الله عليه و آله و عالمان، در باره مرتبت حضرت را نقل كرده است.

در بخش دوم، الهيات بالمعنى الاخص در نهج البلاغه و موارد آن، بررسى شده و با اشاره به اين كه تمامى موارد ياد شده، به خوبى از عبارات امير مؤمنان عليه السلام فهميده مى‌شود، در هفت فصل، امور الهيات بالمعنى الاخص مطرح گرديده است.

روش نگارنده، در اين پژوهش چنين است كه در آغاز هر فصل، شرح مختصرى از موضوع بحث را ارائه داده و اگر اختلاف مهمى در آراى عالمان وجود داشته و فهم‌