اگر بنا بود كه به مجرد اينكه يك امرى واقع مى‌شد ناگوار، ما كنار مى‌رفتيم و ملت كنار مى‌رفت، اين از اول نمى‌آمد در صحنه. ملتى كه بچه چند ساله‌اش با موتورسيكلت مى‌زند به تانك و زير تانك مى‌رود، اين به كشته شدن يك نفر يا دو نفر يا صد نفر يا هزار نفر كنار مى‌نشيند؟! اينها بايد به عدد افراد اين ملت، به عدد افراد جوان و رزمنده اين ملت بمب تهيه كنند، و الّا يك بمبى دزدكى زير يك منزل گذاشتن و يك نفر، چند نفر ابرار را، چند نفر اشخاص متعهد به اسلام را، فداكار را از بين بردن، كه ملت را از بين نمى‌برد. ملت يك درياى بزرگى است و اين درياى بزرگ هست و به جاى اشخاصى كه از صحنه آنها با شهادت بيرون مى‌روند و جنايتكاران آنها را از صحنه بيرون مى‌كنند، به جاى آنها باز افراد مى‌آيند و اين سيل خروشان هست تا اينكه امريكا را و ساير كشورهايى كه مى‌خواهند ما را طعمه كنند، قطع طمع همه آنها را بكنند.

ما به اين طور كارهاى بچگانه؛ كارهايى كه معلوم است از روى ضعف پيش آمده؛ كارهايى كه معلوم است كه نفسهاى آخر را دارند مى‌كشند، از صحنه خارج نمى‌شويم ما. ما اگر آمده بوديم براى اينكه يك زندگى مرفهى بكنيم، بله، وقتى مى‌ديديم كه يك كسى را يا چند كس را كشتند، ترور كردند، خوب، راحت طلبى اين بود كه ديگر نياييم. و شما، صدها نفر شما را، چندين هزار افراد شما را محمد رضا در خيابانها كشت و شما از صحنه خارج نشديد. الآن هم در صحنه‌هاى جنگ، هر روز برادران ما، برادران متعهد ما، برادرانى كه ما بايد از آنها در اين امور عبرت بگيريم، اين برادران كشته مى‌شوند و جاى آنها را يك صف ديگر مى‌گيرد.

شما اشتباه داريد، احمقانه عمل مى‌كنيد. يك روز مى‌گوييد كه «بحث آزاد» وقتى بحث آزاد پيش مى‌آيد نمى‌آييد، فرار مى‌كنيد. يك روز مى‌گوييد كه اجازه بدهيد كه ما بياييم در راديو و تلويزيون چه بكنيم، اجازه هم بهتان بدهند، نمى‌آييد. يك روز هم مى‌گوييد كه ما براى خلق مى‌خواهيم زحمت بكشيم، خرمنهاى مردم را آتش مى‌زنيد براى خلق، كارخانه‌ها را از بين مى‌بريد براى خلق، اين خلق را مى‌ريزيد در خيابانها و سر مى‌بريد براى خلق! اين خلقى كه شما براى او اين كار را مى‌كنيد؛ كيست؟ زندگى اين‌