كس ديگرى نمى‌توانم اين طور ارزش قائل بشوم. كارهايى كه آنها مى‌كنند يك كارهايى است كه دنبالش توقع اينكه يك مقامى داشته باشند، يا يك پستى را اشغال كنند، يا يك چيزى از مردم خواهش كنند، هيچ اين مسائل نيست. بلكه سربازان گمنامى هستند كه در جبهه‌ها بايد گفت مشغول به جهاد هستند. و ما اگر فايده‌اى از اين جمهورى اسلامى نداشتيم الّا همين حضور ملت به همه قشرهايش در صحنه و نظارت همه قشرها در امور همه، اين يك معجزه‌اى است كه جاى ديگر من گمان ندارم تحقق پيدا كرده باشد. و اين يك هديه الهى است كه بدون اينكه دستهاى بشر در آن دخالت داشته باشند خداى تبارك و تعالى به ما اعطا فرموده است. و ما بايد قدر اين نعمت را بدانيم؛ و اقتدا كنيم به اين زنها و بانوان و بچه‌هاى پشت جبهه و آنهايى كه در خود شهرهاى مخروبه و نيمه مخروبه حاضرند. ماها بايد از اينها اخلاق اسلامى و ايمان و توجه به خدا را ياد بگيريم. ماها ممكن است كارهايى كه حتى خيلى هم مفيد است. براى جامعه بكنيم، لكن براى خودمان مفيد نباشد. ممكن است كه ماها كارهايى انجام بدهيم كه به صلاح جامعه است و جامعه از آن استفاده كند و جامعه را به پيش ببرد، لكن ما را به عقب ببرد؛ و در پيشگاه خداى تبارك و تعالى نه اينكه اجرى نبريم، بلكه انحطاط پيدا بكنيم.

ما بايد به اين قشرهاى توده مردم كه بى‌توقع به كشور خدمت مى‌كنند و به همه شما هم دارند خدمت مى‌كنند به آنها اقتدا بكنيم و خودمان را اصلاح بكنيم. اگر ما هم آن روحيه را پيدا مى‌كرديم، آن وقت كارهايمان همه يك وجهه پيدا مى‌كرد. و افراد اگر كارهايشان به وجهه واحد باشد؛ يعنى مقصد خدا باشد و توجه به او. انسان را وادار به كار بكند، هيچ اختلافى متصور نيست. تمام چيزهايى كه بشر به آن مبتلا هست از خود آدم است. تمام يعنى كارهايى كه به دست بشر انجام مى‌گيرد، بلكه كارهايى هم كه از غيب به ما وارد مى‌شود، چه بسا اين همه زلزله‌ها و سيلها و طوفانها براى اين باشد كه ما خودمان را اصلاح نكرديم. ما اگر چنانچه خودمان را اصلاح كنيم و اينهايى كه مؤثرند در بين توده‌ها، اينهايى كه مردم نظر مى‌كنند ببينند اينها چه مى‌كنند، آنها هم تبعيت كنند، اگر آن اشخاصى كه مورد توجه مردم‌اند و مردم اعمال آنها را و اقوال آنها را تحت نظر