صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٤٩ - ايجاد اختلاف و نفاق در كشور؛ بزرگترين معصيت

خوب! اين يك مسأله و يك بيمارى است در انسان كه معالجه او را با زحمت مى‌شود كرد. و بايد انسان پيش اشخاصى كه مى‌توانند معالجه كنند خودش را معالجه كند. پيش اطباى روح برود و خودش را معالجه كند. قبل از اينكه دست به قلم بزند و قبل از اينكه زبان باز كند، توجه به حال خودش بكند، و توجه به مسائل سياسى، اجتماعى، امورى كه الآن ما مبتلا به آن هستيم، ببيند كه آيا اين صحبت در سطح كشور يك تشنجى ايجاد مى‌كند؟ چماق ايجاد مى‌كند، يا آرامش ايجاد مى‌كند؟ ببيند كه اين روزنامه و اين قلم، آرامش در اين كشور كه الآن لازم است ايجاد مى‌كند، يا تشنج ايجاد مى‌كند؟ چنانچه تشنج ايجاد كرد، اين روزنامه چماق است و آن گفتار چماق است. و اگر آرامش در مردم ايجاد كرد، اين رحمت است و اين مشكور است پيش خداى تبارك و تعالى.

ايجاد اختلاف و نفاق در كشور؛ بزرگترين معصيت‌

خدا را در نظر بگيريد اى گويندگان، اى نويسندگان، اى كاركنان مملكت، اى كارمندان ادارى و غير ادارى، و كشاورز و همه! خدا را در نظر بگيريد، خدا حاضر است همه جا. زبان شما در محضر خداست. چشم شما در محضر خداست. همه قواى شما در محضر خداست. در محضر خدا خدا را معصيت نكنيد. امروز در كشور ما؛ بزرگتر معصيت؛ ايجاد اختلاف است؛ ايجاد نفاق است. بزرگترين رحمت براى ما و تكليف براى ما ايجاد آرامش است و ايجاد رفاه است.

گويندگان ما، نويسندگان ما هر چند هم بسيار خوب باشند و بسيار متعهد باشند، لكن گمان نكنند كه از آن شرور باطنى پاك شدند؛ از آن شيطان باطن پاك شدند. توجه كنند كه شيطان باطنى انسان تا آخر هم همراه انسان هست. گاهى اين شيطان كارى مى‌كند كه انسان خودش را به هلاكت برساند كه رفيقش را به هلاكت برساند. شما اين قصه را شنيده‌ايد كه يك نفر بنده‌اى داشت و به او بسيار محبت كرد و بسيار تربيت كرد بعد گفت به او: من در مقابل اين همه محبت كه به تو دارم فقط يك خواهش از تو دارم، آن اين است كه بيا بالاى پشت بام اين همسايه من كه رقيب من است سرِ من را بِبُر! انسان يك‌