صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٥٠ - ايجاد اختلاف و نفاق در كشور؛ بزرگترين معصيت

همچو موجودى است كه حاضر است سرش را بِبُرد كه رقيبش از بين برود. اصطلاح ديرينه ما اين است كه «خرِ ديزه»، كه يك قسم از خرهاى فضول است، خودش را به چاه مى‌اندازد كه به صاحبش ضرر بزند! انسان يك همچو موجودى است. انسان يك همچو موجود پيچيده‌اى است. يك همچو موجودى است كه انبيا نتوانسته‌اند اين انسان را انسان كنند، الّا بعض اشخاص. در هر جايى كه انبيا بودند، يك عده معدودى، بسيار معدود، به تربيت انبيا آن تربيت والا را كه بايد حق انسان باشد قبول كردند و تربيت شدند، و الّا نتوانستند آنكه مى‌خواستند انجام بدهند. لكن مى‌توانيم ما كمتر بكنيم اين شيطنت‌ها را، مى‌توانيم. اين طور نيست كه ما مجبور باشيم، و معاقب نباشيم از باب اينكه مجبور هستيم. نه، ما مختاريم. با اختيار خودمان فساد ايجاد مى‌كنيم. با اختيار خودمان قلمهايمان را به كار مى‌اندازيم براى اينكه ديگران را بى‌آبرو كنيم. قلمهاى خودمان را و زبانهاى خودمان را به كار مى‌اندازيم براى اينكه حريفها را از ميدان بيرون كنيم. اينها همه مكايدى‌ [١] است كه در خود انسان هست. انسان خيال مى‌كند كار خوب مى‌كند؛ و حال آنكه كار بد دارد مى‌كند. خيال مى‌كند براى خداست؛ و حال آنكه براى شيطان است.

ان شاء اللَّه خداوند تبارك و تعالى به همه ملتهاى اسلامى توفيق بدهد و آنها را تأييد كند براى اينكه از شرّ اجانب و از شرّ شياطين و خصوصاً شيطان خودشان، نجات پيدا كنند. و خداوند تعالى كشور ما را از شرّ شياطين و اجانب و از شرّ قلمها و قدمها و زبانها نگه دارد.

و السلام عليكم و رحمة اللَّه و بركاته.

[١] فريب‌ها، نيرنگ‌ها.