مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٧٧ - سنگر قهرمانی و پرخاشگری

انّ اللّه یحبّ الّذین یقاتلون فی سبیله صفّا کانّهم بنیان مرصوص [١].

خداوند دوست میدارد مردمی را که در راه او پیکار میکنند در حالی که صفی رویین بنیان به وجود آوردهاند.

در جای دیگر خواستههای قهرمانانه و پرخاشگرانه آنها را اینچنین منعکس میکند:

ربّنا افرغ علینا صبرا و ثبّت اقدامنا و انصرنا علی القوم الکافرین [٢].

پروردگارا! ظرف قلوب ما را از نیروی پایداری و خویشتن داری لبریز فرما؛ قدمهای ما را ثابت بدار و ما را بر کافران پیروزی ده.

منحصر به این آیات نیست، فراوان است. آیا از این بیشتر و بهتر حماسه میتوان یافت؟ سراسر قرآن، حماسه پیکار و جهاد و امر به معروف و نهی از منکر است. با این حال، چگونه است که سنگر انقلاب و پرخاشگری از الهیون گرفته شده و ماتریالیستها این سنگر را تصاحب کردهاند؟ آنچه مایه تعجّب است این است که حتّی پیروان قرآن نیز این سنگر را از دست دادهاند. از کلیسا تعجّبی نیست. کلیسا قرنها قرآن و اسلام و پیامبر گرامی اسلام را مورد طعن و شماتت قرار داد که چرا پا از گلیم رهبانیت و صومعه نشینی درازتر کرده است؟ چرا با ستمگران زمان به نبرد برخاسته است؟ چرا علیه قدرتهای دنیوی به پا خاسته است؟ چرا کار قیصر را به قیصر و کار خدا را به خدا وانگذاشته است؟

امّا الحقّ از مدّعیان پیروی قرآن جای تعجّب است. به عقیده ما خالی کردن این سنگر از طرف خداپرستان و همچنین اشغال این سنگر به وسیله پیروان مکتب مادّی، هر کدام علّت جداگانه دارد.

این سنگر از طرف خداپرستان آنگاه خالی شد که در مدّعیان پیشوایی دینی، روح عافیت طلبی پدید آمد. و به عبارت صحیحتر، این پدیده از آن وقت رخ داد که مردمی عافیت طلب و اهل زندگی روزمرّه و به تعبیر خود دین، مردمی اهل دنیا، به جای