مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٢٤ - قاصران و مستضعفان

در «کافی» کتاب الحجة، برخی روایات نقل میکند مبنی بر اینکه:

کلّ من دان اللّه عزّ و جلّ بعبادة یجهد فیها نفسه و لا امام له من اللّه فسعیه غیر مقبول [١].

«هر که خدا را با عبادتی اطاعت کند و خود را به رنج اندازد اما امامی که خدا برایش معین کرده نداشته باشد عملش مردود است».

و یا اینکه:

لا یقبل اللّه اعمال العباد الّا بمعرفته [٢].

«خدا اعمال بندگان را بدون آنکه امام زمان خودشان را بشناسند نمیپذیرد».

در عین حال در همان کتاب الحجة کافی از امام صادق (علیه السلام) نقل میکند که:

من عرفنا کان مؤمنا، و من انکرنا کان کافرا، و من لم یعرفنا و لم ینکرنا کان ضالّا حتّی رجع الی الهدی الّذی افترض اللّه علیه من طاعتنا، فان یمت علی ضلالته یفعل اللّه ما یشاء [٣].

«هر که ما را بشناسد مؤمن است و هر که انکار کند کافر است و هر که نه بشناسد و نه انکار کند «راه نایافته» است تا باز گردد به راه هدایت، اگر به همین حال بمیرد از کسانی است که کارش واگذار به خداست مرجون لامر اللّه».

محمد بن مسلم میگوید:

در خدمت امام صادق بودم؛ من در طرف چپ آن حضرت نشسته بودم و زرارة در طرف راست آن حضرت نشسته بود. ابو بصیر وارد شد و پرسید: چه میگویی درباره کسی که در خدا شک کند؟ امام فرمود:

- کافر است.

- چه میگویی درباره کسی که در رسول خدا شک کند؟

- کافر است.