ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٣٢ - نامحدود بودن ولايت الهى در لسان آيات قرآنى

دارد , در اين صورت نيز او يك بت پرستى است كه تحت ولايت هواهاى نفسانى كه بتكده او را پر كرده است اداره مى شود . براى استدلال عليه تمامى كسانى كه اداره خود را به غير خدا سپرده , و مى پندارند با تكيه بر غير او مى توانند براى خود جلب منفعت نموده , و يا از خويشتن دفع مضرت نمايند , قرآن در آيه ١٦ سوره رعد , ابتداءا مى فرمايد :

( قل من رب السموات والارض قل الله ) .

يعنى از آنان بپرس , كيست كه نظام آسمانها و زمين را اداره مى كند , و چون آنان جواب قانع كننده اى ندارند , تو خود در پاسخ بگو : الله , و اين جواب همان است كه فطرت آنها مقتضى پاسخ آن است . آنان به دليل آن كه گرفتار ارباب متفرق هستند , گرچه خداوند را به عنوان رب الارباب , و به عنوان خالق مى پذيرند , ليكن ربوبيت جزئى را به غير خداوند نسبت مى دهند .

در سوره يونس , درباره اقرار مشركين مكه به خالقيت خداوند مى فرمايد :

( ولئن سألتهم من خلق السموات والارض ليقولن الله ) .

يعنى اگر از آنها , از خالق آسمان ها و زمين سؤال نمايى , خداوند را به عنوان خالق معرفى مى نمايند .

اما در آيه سوره رعد كه محل بحث ماست , بر ربوبيت خداوند سبحان تكيه شده است . زيرا ربوبيت است كه مسؤوليت را در پى