ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٣٣ - نامحدود بودن ولايت الهى در لسان آيات قرآنى

مى آورد .

در ادامه آيه مذكور , قرآن كريم , استدلال براى سلب ولايت از غير خداوند را , بدين گونه ارائه مى دهد :

( قل أفا تخذتم من دونه أولياء لايملكون لانفسهم نفعا و لاضرا ) .

يعنى , شما بر اوليايى غير از خداوند تكيه كرديد كه نه جلب منفعت و نه دفع مضرت مى نمايند .

توضيح آن كه , كسانى كه گردن به پرستش اولياء دروغين مى نهند , يا به دليل خوف است , و يا به انگيزه شوق , والا احرار , عبادتشان فارغ از خوف و شوق است , و هرگز تن به ذلت پرستش بت هاى درون و بيرون نمى دهند , و چون عبادت اين گروه براساس خوف و شوق شكل مى گيرد , لذا قرآن كريم در استدلال عليه آنان مى فرمايد : شما كسى را عبادت مى كنيد كه از او توقع جلب نفع , و يا انتظار دفع ضرر داريد , و حال آن كه هيچ يك از اين دو از او ساخته نيست .

اين دو برهان , به شكل ثانى از اشكال اربعه قياسات منطقى بيان شده اند , به اين صورت كه : بتها نافع و ضار نيستند , و خداوند , آن است كه نافع و ضار باشد . پس بت ها خداوند نيستند .

اين دو استدلال براى نفى بت هاى درونى نيز جارى است . چه اين كه قرآن كريم در جايى ديگر به آنان كه مى پندارند با ميل خويش خود را اداره مى كنند مى فرمايد : اى رسول به آنان بگو :