ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٩٣ - ولايت در آيات

أنتم الفقراء الى الله ]( نيز تبيين شده است , مى توان ثابت نمود كه براى انسان والى و سرپرستى جز خداى سبحان , متصور نيست , لذا مى فرمايد( : مالهم من دونه من وال ) .

آخرين آيه سوره اسراء بيانگر اين نكته است كه ولايت خدا به معنى سرپرستى اوست و از قبيل اضافه متخالفة الاطراف است , مى فرمايد( : وقل الحمدلله ) هرجا حمد هست , مخصوص خداست , چون ديگرى والى نيست تا چيزى داشته باشد و عطا كند و مستحق حمد باشد( الذى لم يتخذ ولدا ولم يكن له شريك فى الملك ) فرزند و شريك ندارد( ولم يكن له ولى من الذل ) ولى دارد , اما , اين اتخاذ ولى ناشى از ذلت نيست . ديگران چون ذليلند , ولى دارند , اما خداى عزيز( ولى من الذل) ندارد , او ذلت ندارد تا ولى طلب كند( . وكبره تكبيرا ) يعنى او را بزرگ بدان . گفتن( الله اكبر) يك تكبير و عبادت لفظى است , اما اگر انسان خدا را به بزرگى بشناسد , غير خدا در نظر او جلوه اى نخواهد داشت . ممكن نيست انسان هم خدا را بزرگ بداند و هم آسمان و زمين را . اميرالمؤمنين عليه السلام در خطبه همام مى فرمايد : متقين كسانى اند كه( عظم الخالق فى أنفسهم فصغر مادونه فى أعينهم ) [٢٤] يعنى تعظيم خدا با تصغير و تحقير ديگران همراه است . وقتى انسان خدا را به عظمت شناخت , ديگرى هر كه هست وهر چه هست , كوچكتر از آن است كه انسان او را به عنوان ولى اتخاذ كند , و عزت و قدرت و ساير كمالات را نزد آنان جستجو