ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٥٧ - حاكميت نبوى و ارائه احكام الهى

حرمت غيبت را آن چنان كه قرآن بيان مى نمايد به صورت أكل مردار دريابد و بگويد :

( لايغتب بعضكم بعضا أيحب أحدكم أن يأكل لحم أخيه ميتا ) . [٣]

يافتن آثار مردار خوارى در انسان غيبت كننده , هرگز به علوم بشرى مربوط نيست , تا آنكه با پيشرفت علوم تحصيل شود .

تنها به شهود مسائل برزخ و مواقف قيامت است كه علم به اين مطلب حاصل مى شود . از اينرو انسان هرگز از نزد خود نمى تواند اشياء را آن چنان دريابد كه به حليت و حرمت آن ها نظر دهد . به همين دليل است كه خداوند تبارك مى فرمايد :

( هوالذى بعث فى الاميين رسولا ) . [٤]

يعنى اگر نبى را از ميان جامعه برگيرى , تمامى نوابغ و فرزانگان نسبت به آنچه كه نبى مأمور ابلاغ آن است , امى و نادانند , بلكه اطلاق اين سخن منحصر به جوامع انسانى نيست , فرشتگان نيز صرف نظر از تعليم انسان كامل كه آگاه بر علوم الهى است , جاهل و ناآگاهند , چه اين كه خداوند فرمود :

( يا آدم أنبئهم بأسمائهم ) . [٥]