ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٠٣ - انحصار ولايت در آيات

( هنالك تبلو كل نفس ما أسلفت و ردوا الى الله موليهم الحق وضل عنهم ماكانوا يفترون ) .

آنچه كه مشركان افترا مى بستند گم شد . البته مقصود آن نيست كه آلهه آنان وجود داشت , سپس گم شد . ضلالت غير از ضاله است . ضاله يك موجود خارجى است كه گم شود , اما ضلالت گم شدن است . درباره حكمت چنين وارد شده است :

( الحكمة ضالة المؤمن ) . [٧]

حكمت و معرفت يك امر حقيقى وجودى است و مؤمن به دنبال اين گمشده اش مى گردد . ولى ضلالت به معناى گم شدن است كه امرى وجودى نيست . مى فرمايد افتراهائى كه به ما مى بستند ضلالت بود , كه اينها هدايت مى پنداشتند و اين ضلالت در قيامت ظهور مى كند . بت پرستى ضلالت است و بت پرستان در قيامت چيزى به نام بت مشاهده نمى كنند . آنچه مى بينند , سنگ است و چوب , و عنوان بت در آنجا ظهورى ندارد , چون باطل بوده و ضلالت است .

در سوره مباركه حج آيات ١٢ و ١٣ همين معنى را با لسان ديگرى بازگو مى كند , مى فرمايد :

( يدعون من دون الله مالا يضره وما لاينفعه ) .

مدلول اين طائفه از آيات آن است كه چون عبادت اكثر انسانها بر