ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٢٤ - توحيد افعالى پايه ولايت

قرآن كريم ضرورى است . يكى از آنها , اين آيه كريمه است :

( ومابكم من نعمة فمن الله ) . [١]

مفاد آيه شريفه اين نيست كه فقط مبدأ پيدايش همه نعمتها خداست به طورى كه اين نعمتها تنها در مقام حدوث به خداى سبحان استناد دارند , اما در مقام بقاء , به او مرتبط نيستند , بلكه مراد آن است كه هر نعمتى كه در جهان هستى محقق مى شود حدوثا و بقاء از ناحيه خداست . زيرا بدنه هر نعمتى , ملك ( به كسر ميم ) خداى سبحان است و خدا مالك اوست , و نفوذ و تصرف در آن نيز , ملك ( به ضم ميم ) اوست . چون خداى سبحان ملك است , و اين نفوذ و تصرف هم به استناد آيه كريمه( مالك الملك) كه اين سلطه و تصرف را مخصوص آن حضرت مى داند , ملك طلق اوست .

اين بينش به انسان هشدار مى دهد كه همه نعمتها , به رسم امانت در اختيار انسان نهاده شده و او امين است , نه مالك .

از اينرو بايد اين امانتها را هر چه زودتر به صاحب آنها كه خداى سبحان است برگرداند( : ان الله يأمركم أن تودوا الامانات الى أهلها ) . [٢]

هستى انسان , امانتى الهى است , و شرط وصول به مقام والاى ولايت , آن است كه اين امانت , پيش از مرگ به صاحبش مسترد