ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٣٠٠ - اثبات ولايت تكوينى براى غير انبياء از اولياء الهى

رشدا ]( . [٧]

يعنى بعد از آن كه آن بنده اى را كه به او نزد خود , رحمت داده و علم آموخته بوديم , يافتند , موسى عليه السلام به او گفت : آيا براى تعليم آن چيز كه بدان آموخته شده اى تو را پيروى نمايم ؟

اين عبد صالح كه موسى عليه السلام مأمور به پيروى از او مى گردد , بعيد است كه از انبيا باشد , و اگر هم از انبيا باشد آنچه را كه از رحمت لدنى برخوردار است , و نيز آنچه كه از علم لدنى مى داند مربوط به ولايت اوست .

علم لدنى , آگاهى از اسرار و غيب عالم است , و آن عبد صالح به دليل آگاهى بر اين اسرار بود كه شخصى را كشت تا فتنه نكند , و كشتى اى را سوراخ كرد تا به غصب طاغوتيان در نيايد , و ديوارى را برپاى داشت تا مال يتيمى محفوظ بماند .

آگاهى بر اسرار عالم , از علم كتاب است . البته علم به كتاب مراتبى دارد . برخى از مراتب آن كه منشأ ولايت است , شامل معارف غيبى است , اما مراتب ديگر آن مراتب مفهومى و لفظى است .

انسان همان گونه كه خداوند سبحان مى فرمايد( : ويعلمكم مالم تكونوا تعلمون ) [٨] از نزد خود به هيچ يك از مراتب كتاب نمى تواند علم پيدا نمايد . ليكن مراتب لفظى و مفهومى آن , از طريق پيامبر در دسترس همگان قرار مى گيرد , و لذا قابليت آن را پيدا مى كند تا در مرحله تقنين و امثال آن توسط ديگران از طريق اقتباس به سرقت رود .