شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٩٧ - وَخَضَعَ لَهَا كُلُّ شَىْء وَذَلَّ لَهَا كُلُّ شَىْء

تصرف مى كنى . تويى ذات مقدسى كه همه چيز را آفريدى و كار همه چيز به دست قدرت توست . تو مولاى همه چيزى و همه چيز مغلوب قهاريت و مسخّر سخاريّت توست . معبودى جز تو نيست . تو عزيز و كريمى » .

جمله ذرّات زمين و آسمان ^^^ لشكر حقّند گاه امتحان

باد را ديدى كه با عادان چه كرد ^^^ آب را ديدى كه در طوفان چه كرد

آنچه بر فرعون زد آن بحر كين ^^^ وآنچه با قارون نمودست اين زمين

وآنچه آن بابيل با آن پيل كرد ^^^ وآنچه پشّه كلّه ى نمرود خورد

وآنكه سنگ انداخت داودى به دشت ^^^ گشت سيصد پاره و لشكر شكست

سنگ مى باريد بر اعداى لوط ^^^ تا كه در آب سيه خوردند غوط

گر بگويم از جمادات جهان ^^^ عاقلانه يارى پيغمبران

مثنوى چندان شود كه چهل شتر ^^^ چون كشد عاجز شود از بار پر[١]

آرى ، رحمتى كه همه چيز را فرا گرفته و قدرت بى نهايتى كه بر همه چيز غالب و چيره است و وجود مباركى كه همه چيز در برابر قدرتش خاضع و ذليل است . براى او بسيار بسيار آسان است كه دعاى بنده اش را كه با گريه و زارى و فروتنى و با خلوص و خاكسارى و در حالت تضرع و اشك بارى ، آنهم در شبى چون شب جمعه انجام مى گيرد ، مستجاب كند . و براى او فوق العاده سهل است كه لشكر آسمان و زمين خود را براى رساندن عبد دعا خوان به مقاصد دنيوى و اخرويش به كار گيرد .

كسى كه در حال انكسار خدا را به رحمت و قدرتش مى خواند و رحمتى و قدرتى جز رحمت و قدرت او نمى داند و نمى بيند آيا ممكن است دعايش به هدف اجابت نرسد ؟ هرگز .

[١] مولوى ، مثنوى معنوى ، تهديد فرستادن سليمان . . . .