شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٤٥٣ - هارون و بهلول

شد . هارون گريست و گفت : بهلول حال مرا چگونه مى بينى ؟ گفت : حال خود را بر كتاب خدا عرضه كن :

( إِنَّ الأَبْرَارَ لَفِى نَعِيم ^ وَإِنَّ الفُجَّارَ لَفِى جَحِيم )[١] .

« قطعاً نيكان به بهشت اندرند . و بى شك بدكاران در دوزخند » .

گفت : تلاش و كوشش ما چه مى شود ؟ پاسخ داد :

( . . . إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ المُتَّقِينَ )[٢] .

« فقط خدا از تقوا پيشگان مى پذيرد » .

گفت : نسب و قرابت ما با پيامبر چه مى شود ؟ جواب داد :

( فَإِذَا نُفِخَ فِى الصُّورِ فَلاَ أَنْسَابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَئِذ وَلاَ يَتَسَآءَلُونَ )[٣] .

« پس آنگاه كه در صور دميده مى شود ( ديگر ) ميانشان نسبت به خويشاوندى وجود ندارد و از ( حال ) يكديگر نمى پرسند » .

گفت : شفاعت رسول خدا چه مى شود ؟ پاسخ داد :

( يَوْمَئِذ لاَ تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ إِلاَّ مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمانُ وَرَضِىَ لَهُ قَوْلا )[٤] .

« در آن روز شفاعت ( به كسى ) سود نبخشد ، مگر كسى را كه ( خداى ) رحمان اجازه دهد و سخنش او را پسند آيد » .

گفت : حاجتى دارى ؟ بهلول جواب داد : گناهانم را بيامرز و مرا وارد بهشت كن . گفت : مرا چنين قدرتى نيست ولى به من خبر داده اند كه به مردم بدهكارى ،

[١] انفطار : ١٣ ـ ١٤ .

[٢] مائده : ٢٧ .

[٣] مؤمنون : ١٠١ .

[٤] طه : ١٠٩ .