شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٣٣٨ - آرزوهاى دور و دراز

أَعوذُ بِكَ مِن دُنيا تَمْنَعُ خَيرَ الآخِرَةِ ، وَمِنْ حَياة تَمْنَعُ خَيرَ المَمَاتِ ، وَمِن أَمَل يَمْنَعُ خَيْرَ العَمَلِ[١] .

« به تو پناه مى آورم از دنيايى كه از بهترين آخرت باز مى دارد ، و از زندگى و حياتى كه از بهترين مردن منع مى كند ، و از آرزويى كه از بهترين عمل جلوگيرى مى نمايد » .

حضرت على (عليه السلام) مى فرمايد :

مَنْ أيْقَنَ أنَّهُ يُفارِقُ الأحْبَابَ وَيَسْكُنُ التُّرابَ وَيُواجِهُ الحِسَابَ وَيَسْتَغْنِى عَمّا خَلَّفَ وَيَفْتَقِرُ إِلَى ما قَدَّمَ ، كَانَ حَرِيّاً بِقِصَرِ الأمَلِ وَطُولِ العَمَلِ[٢] .

« كسى كه يقين دارد با شمشير مرگ از دوستان جدا مى شود و در خاك مسكن مى گيرد و با حساب الهى روبرو مى شود و از آنچه بر جاى گذاشته بى نياز مى گردد و به آنچه پيش فرستاده نيازمند مى شود ، به كوتاهى آرزو و طول سعى و تلاش سزاوار است » .

آرزوهاى دور و دراز ، ضربه هاى جبران ناپذيرى به انسان مى زند و وى را به چاه هلاكت مى اندازد و از فيوضات الهيه محروم مى كند .

انسان ، از هنگام ولادت مانند سرزمينى مستعد و قابل است ; هرگاه اين استعداد و قابليت حفظ شود ، با ريزش باران فيوضات حق ، شكوفه ها و گل هاى ايمان و اخلاق حسنه و عمل صالح از آن مى رويد ، و هنگامى كه اين قابليت و استعداد با هجوم آفاتى چون غفلت و تكبر و حرص و آز و به ويژه آرزوهاى دور و دراز بى مورد ، تبديل به شوره زار گردد ، ايمان يقينى و گل اخلاق و شجره ى طيّبه ى عمل صالح از آن نخواهد روييد .

[١] اقبال : ٣٩٠ ، ميزان الحكمه : ١ / ١٨٦ ، الأمل ، حديث ٦٩٠ .

[٢] بحار الانوار : ٧٠ / ١٦٧ ، باب ١٢٨ ، حديث ٣١ .