شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٣١٥ - اقرار بر گناه

و ناله و اشك و زارى ، به ظلمى و ستمى كه بر خود به سبب عصيان و گناه و جرأت و جسارت روا داشتم اقرار و اعتراف مى كنم كه : « ظلمت نفسى » و مى دانم كه بر اساس آنچه از قرآن و معارف پيامبران و امامان به من رسيده ، اين اقرار و اعتراف در حقيقت اقرار و اعتراف به گناهكارى است و نوعى توبه و بازگشت و وسيله ى نجات است .

از حضرت باقر (عليه السلام) روايت شده است :

وَاللّهِ مَا يَنْجُو مِنَ الذَّنْبِ إِلاَّ مَنْ اَقَرَّ بِهِ[١] .

« به خدا سوگند از گناه نجات نمى يابد مگر كسى كه به گناه اقرار و اعتراف كند » .

و نيز از آن حضرت روايت شده :

لاَ وَاللّهِ مَا أَرادَ اللّهُ مِنَ النَّاسِ إِلاَّ خَصْلَتَيْنِ : اَنْ يُقِرُّوا لَهُ بِالنِّعَمِ فَيَزِيدَهُم ، وَبِالذُّنُوبِ فَيَغْفِرَها لَهُمْ[٢] .

« به خدا سوگند خدا ، از مردم جز دو خصلت نمى خواهد : به نعمت هايش اقرار كنند تا بر آنان بيفزايد ، و به گناهان اعتراف نمايند تا بر آنان ببخشايد » .

اميرالمؤمنين (عليه السلام) فرموده است :

المُقِرُّ بِالذَّنْبِ تائِبٌ[٣] .

« كسى كه به گناه اقرار و اعتراف مى كند تائب محسوب مى شود » .

و نيز آن حضرت فرمود :

شافِعُ المُذْنِبِ إِقْرارُهُ وَتَوْبَتُهُ إِعْتِذارُهُ[٤] .

[١] بحار الانوار : ٦ / ٣٦ ، باب ٢٠ ، حديث ٥٦ .

[٢] كافى : ٢ / ٤٢٦ باب الاعتراف بالذنوب ، حديث ٢ ; ميزان الحكمه : ٢ / ٦٤٢ ، التوبة ، حديث ٢١٥٣ . ٣ ـ مستدرك الوسائل : ١٢ / ١١٦ ، باب ٨٢ ، حديث ١٣٦٧١ ; ميزان الحكمه : ٢ / ٦٤٤ ، التوبة ، حديث ٢١٥٥ .

[٤] غرر الحكم : ١٩٥ ، حديث ٣٨١١ ; ميزان الحكمه : ٢ / ٦٤٤ ، التوبة ، حديث ٢١٥٦ .