شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ١٣٨ - بيان عيوب مردم

آيين اسلام است . تا جايى كه در معارف دينى آبروى مؤمن با خونش برابر
دانسته شده :

عِرضُ المُؤمِنِ كَدَمِهِ .

با به باد رفتن آبروى مردم ، بناى اعتماد و اطمينان ويران مى شود و نظام زندگى خانواده و جامعه در هم فرو مى ريزد و امور مسلمانان مختل مى شود .

كاملان و بى عيب ها فقط انبيا و امامان و اولياى خاصّ حضرت حقند . جز اينان هركس داراى عيب و عيوبى است كه از ديد و نظر مردم پنهان مى كند .

البته در ميان مردم عده اى بى شرم و حيا وجود دارند كه از پخش شدن عيب خود ننگ ندارند و آزارى از اين ناحيه حسّ نمى كنند ، ولى اكثر مردم براى آبروى خود حرمت و ارزش قائل هستند و رضايت به بازگو شدن عيب يا عيوبشان ندارند .

پس كسانى كه عيب مردم را ، چه عيب بدنى يا عملى يا اخلاقى يا گفتارى يا مالى يا دينى يا دنيوى ، بازگو مى كنند و از اين جهت به آبروى مردم لطمه مى زنند و باعث خفت و خوارى و سبكى آنان مى شوند ، خود را به گناه بسيار سنگينى دچار مى كنند و خويش را مستحقّ عذاب قيامت و رسوايى در دنيا مى كنند .

از حضرت امام باقر و حضرت امام صادق (عليهما السلام) روايت شده :

أَقْرَبُ ما يَكونُ العَبدُ إِلَى الكُفْرِ أَن يُواخِىَ الرَّجُلَ عَلَى الدِّينِ فَيُحْصِى عَلَيْهِ عَثَراتِهِ وَزَلاَّتِهِ لِيُعَنِّفَهُ بِهَا يَوماً مَا[١] .

« نزديك ترين چيزى كه انسان به كفر دارد اينست كه : با مردى بر اساس دين عقد برادرى بسته باشد تا لغزش ها و خطاهايش را شماره كند ، براى اين كه روزى او را به آنها سرزنش و ملامت كند » .

[١] كافى : ٢ / ٣٥٤ ، باب من طلب عثرات المؤمنين . . . ، حديث ١ .