شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٧٥ - گياهان و منافع شگفت انگيز آنها

ريه ها با خون داخل آنها شده و از راه تنفس بيرون رفته جزء هوا مى شود .

كار همه ى جانداران همين است كه اكسيژن هوا را مى گيرند و گاز كربونيك تحويل مى دهند .

در اينجا پرسشى پيش مى آيد كه :

چرا اكسيژن هوا تمام نمى شود ، چرا كه مقدارش محدود و معين بوده و در اثر تنفس ميلياردها انسان و جاندار ديگر در هزاران سال بايد تمام شده باشد .

هر فردى از انسان در ٢٤ ساعت در ضمن تنفس به طور معمول ٢٥٠ گرم كربن خالص از ريه بيرون مى دهد . اگر مجموع افراد بشر را فرضاً سه ميليارد بدانيم در ظرف يك سال دويست و هفتاد و سه ميليون و هفتصد و پنجاه هزار تن كربونيك كه گازى سمّى است توليد مى كنند و تقريباً برابر همين مقدار را جانوران در ضمن تنفس ايجاد مى كنند .

اين گاز سمّى كه دم بدم به طور تصاعد افزوده مى شود به كجا مى رود ؟ اگر در هوا موجود است بايد تعادلش با اكسيژن بهم بخورد ، زيرا اكسيژن پيوسته در حال كم شدن و كربن در حال افزايش است . پس چرا انسانها و جانداران همگى زنده مانده اند و به كام مرگ نيفتاده اند ؟!

پاسخ اين سؤال اين است كه :

رحمت الهيه اين مشكل را به آسانى حل كرده و با آسان ترين راه ، انسانها و جانداران را از خطر مرگ بار اين گاز نجات داده است .

او سلسله اى بر موجودات زنده ى اين جهان افزوده كه شماره اشان براى كسى معلوم نيست . و تنفس كننده هاى زنده ى ديگرى را ايجاد كرده كه تنفس آنها درست بر خلاف نفس كشيدن جانداران است .

آنها وقتى نفس مى كشند كربن را از هوا مى گيرند و اكسيژن تحويل مى دهند ، در نتيجه تعادل را ميان اين دو گاز هوا برقرار مى كنند . اين موجودات زنده و خدمتگذاران ديرينه سلسله ى گياهان هستند .