شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٥٠٧ - زبان

و اهداف و مقاصدش را به ديگران اعلام نمايد .

زبان ، به همان صورت كه نيكى ها و حسناتش عظيم است زشتى ها و بدى هايش بزرگ و سنگين است ، تا جايى كه حكما درباره ى اين عضو گفته اند : اللِسانُ جِرمُه صَغير وَجُرمُه عَظيم . « زبان وزنش اندك و گناهش بزرگ است » .

زبان ، چنان كه محدث بزرگ ، فيلسوف خبير ، عارف عاشق ، ملا محسن فيض كاشانى در « محجة البيضاء » فرموده : قدرت ارتكاب نزديك به بيست گناه بزرگ را چون غيبت ، تهمت ، سخن چينى ، استهزاء به ديگران ، شايعه پراكنى ، دروغ ، فحش ، تحقير مردم و . . . دارد[١] .

قرآن جز ده نوع گفتار را به زبان اجازه نداده است . انسان اگر زبانش گوياى به آن ده نوع گفتار باشد ، خدا را با آن بندگى كرده ، و اگر گفتارى جز آن ده گفتار را داشته باشد آن را به گناه آلوده و در حقيقت شيطان را بندگى كرده است .

١ ـ قول حسن . ٢ ـ قول احسن . ٣ ـ قول عدل . ٤ ـ قول صدق .

٥ ـ قول كـريم . ٦ ـ قـول لـيّن . ٧ ـ قـول ايـمان . ٨ ـ قـول سديد .

٩ ـ قول معروف . ١٠ ـ قـول بليغ .

قول حسن ، خوش زبانى با مردم است[٢] .

قول احسن ، دعوت مردم به سوى خداست[٣] .

قول عدل ، شهادت و گواهى در دادگاه است[٤] .

قول صدق ، سخن راست و ذكر خير گذشتگان مؤمن در جامعه ى موجود است[٥] .

[١] محجة البيضاء : ٦ / ١٩٠ ، كتاب آفات اللسان .

[٢] بقره : ٨٣ .

[٣] فصّلت : ٣٣ .

[٤] انعام : ١٥٢ .

[٥] شعراء : ٨٤ .