شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٣٦٥ - وَلاَ تُعَاجِلْنِى بِالْعُقُوبَةِ عَلَى مَا عَمِلْتُهُ فِى خَلَوَاتِى

عقوبت وجود دارد ، اين شتاب را مى توان با دعا و ندبه و گريه و زارى و توبه و اصلاح مفاسد از ميان برداشت ، چنان كه قوم يونس با روى آوردن به پيشگاه حضرتش با كمك توبه و ناله و استغاثه ، عقوبت را از خود برطرف كردند .

به اين نكته ى بسيار مهم هم بايد توجه داشت كه : اگر عقوبت الهى برسد ، هيچ قدرتى نمى تواند آن را از مردم بازگرداند .

و نيز به اين حقيقت هم بايد توجه كرد كه : گاهى عقوبت الهى در دنيا به صورت قحطى ، بلاهاى آسمانى ، گرانى جنس ، بى اعتمادى به يكديگر و در نهايت به صورت مسخ باطنى چهره نشان داده مى شود .

نشانه هاى مسخ باطن در كلام رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) در روايتى بسيار مهم خطاب به اميرالمؤمنين (عليه السلام) به اين مضمون بيان شده است :

يا عَلِىُّ ! اِنَّ القَوْمَ سَيُفْتَنُونَ ] بَعْدِى [ بِأَمْوَالِهِمْ ، وَيَمُنُّونَ بِدِينِهِمْ عَلَى رَبِّهِمْ ، وَيَتَمَنَّوْنَ رَحْمَتَهُ ، وَيَأْمَنُونَ سَطْوَتَهُ ، وَيَسْتَحِلُّونَ حَرَامَهُ بِالشُّبُهَاتِ الكَاذِبَةِ وَالاَْهْوَاءِ السَّاهِيَةِ ، فَيَسْتَحِلُّونَ الخَمْرَ بِالنَّبِيذِ ، وَالسُّحْتَ بِالْهَدِيَّةِ ، وَالرِّبَاءَ بِالْبَيْعِ[١] .

« اى على ! به زودى اين امت پس از من به اموالشان امتحان مى شوند ، اينان به دينشان بر پروردگارشان منت گذارند ، و آرزوى رحمت خدا نمايند ، و خود را از عذابش ايمن به حساب آرند ، و با شبهات دروغين و هواهاى فراموشى آور حرامش را حلال دانند ، پس ماده ى مست كننده را ( كه از انگور و خرما مى گيرند ) به شبهه ى آشاميدنى حلال ، و مال حرام را به شبهه ى هديه و بخشش ، و ربا را به شبهه ى داد و ستد بر خود حلال كنند » .

[١] نهج البلاغه : خطبه ى ١٥٦ ، و من كلام له ( ع ) خاطب به اهل البصرة . . . ; بحار الانوار : ١٠٠ / ٥٦ ، باب ٤ ، حديث ٣٢ .