شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٢٦٨ - مالك حقيقى خداست

راستى ، سراسر وجود انسان جز نياز و احتياج و فقر و تهى دستى چيز ديگرى هست ؟ انسان در آفرينش خود و در تداوم زندگى و حياتش و در بيرون رفتن از دنيا و نسبت به جلب منفعت و دفع ضرر چه قدرت و نيرو و سلطه اى دارد ؟ خدا او را آفريده و با به جريان انداختن فيوضاتش زندگى او را تداوم مى بخشد و هر نفعى را به سوى او مى كشاند و هر زيانى را از او دفع مى كند ، چرا و به چه علّت اين نيازمند محتاج و فقير تهى دست با قلبى پاك و نيتى خالص آن هم سحر شب جمعه به پيشگاه حضرت بى نياز نرود و اعلام نياز نكند و با همه ى وجود فرياد نزند كه : اَللَّهُمَّ وَأَسْأَلُكَ سُؤَالَ مَنِ اشْتَدَّتْ فَاقَتُهُ .

زيباترين و سودمندترين حال انسان ، حال دعاست ، كه با توجه به فقر ذاتى خود و با معرفت به نيازمندى و فقر خويش ، دست گدايى به سوى دوست بردارد و از عمق قلب ناله كند و به حضرت محبوب عرضه بدارد :

آن دل كه تويى در وى غم خانه چرا باشد ^^^ چون گشت ستون مسند حنّانه چرا باشد

غم خانه دلى باشد كان بى خبرست از تو ^^^ چون جاى تو باشد دل غم خانه چرا باشد

بيگانه كسى باشد كو با تو نباشد يار ^^^ آن كس كه تواش يارى بيگانه چرا باشد

ديوانه كسى بودست كو عشق نفهميدست ^^^ آن كس كه بود عاشق ديوانه چرا باشد

فرزانه كسى باشد كو معرفتى دارد ^^^ آن كو نبود عارف فرزانه چرا باشد

دُر دانه بود سرّى كو در صدف سينه است ^^^ سنگى كه بود بى جان در دانه چرا باشد