شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٢٣٤ - مقام ذكر

مقام ذكر

ذكرى كه حضرت حق پس از تصفيه ى قلب عبد به عبد الهام مى كند ، با ذكرى كه در كتاب هاى دعا آمده فرق مى كند . ذكر الهامى ، مايه ى نيك بختى و سعادت دنيا و آخرت و سبب رسيدن به حقايقى است كه دست غافلان و بى خبران از آن كوتاه است .

ذكر الهامى ، ذكر حال است ، نه ذكر قال ، كه ذكر قال بازى زبان با الفاظ است و ذكر حال ، مايه ى پرواز قلب سبك بار در عرصه گاه معنويت براى وصول به لقاء اللّه است .

با الهام ذكر حال ، چشم بصيرت انسان باز مى شود و به ديدار زيباى بى نهايت نايل مى آيد و آدمى همه ى موجوديت و موجودى خود را براى ايثار به پيشگاه محبوب در طبق اخلاص مى گذارد و حسينوار از عمق جان مترنّم به اين حقيقت مى شود كه :

تَرَكْتُ الخَلْقَ طُرّاً فِى هَوَاكا

« همه ى مخلوقات را در هواى تو واگذاشتم و دل از تعلّق به آنها آزاد كردم ووجودم را براى تو خالص نمودم و كدورت محبت غير را از صفحه ى دل شستم و به بندگى بر درگاه عظمتت نشستم و هر پيوندى جز پيوند با تو را گسستم » .

يارى است مرا كه يارى دل ^^^ زو آيد و دوست دارى دل

يارى كه از او رسد به طغرا ^^^ منشور اميدوارى دل

زلفت كه به رخ قرار دارد ^^^ دارد سر بى قرارى دل

پران پران خدنگ غمزه است ^^^ كايد پى غم گسارى دل

جز لعل لب تو از كه آيد ^^^ جرّاحى زخم كارى دل

هرگز نگزيدمى اگر بود ^^^ هجران تو اختيارى دل