١٨-مى‌توان آنچه را در آخر بند ١٦ گفتيم- و آنچه را آخوند در ص ٢٦٥ سطر ٣١ گفته- كذا من جعل مهيه الممكن مقدما على وجوده... - تقدم بالاعتبار دانست- هر چند آنچه را آخوند نقل كرده تقدم بالحقيقه- به قول اصالت ماهوى نيز مى‌توان دانست- .

١٩-دو نوع تقدم ديگر هم آخوند ذكر مى‌كند- به نام تقدم بالحقيقه و تقدم بالحق- و يك نوع تقدم ديگر هم مى‌توان فرض كرد- به نام تقدم بالتجوهر- و آن تقدم اجزاء ذات است بر خود ذات- .

٢٠- شيخ مطابق نقل اسفار در اقسام تقدم مى‌گويد- كه تقدم بر همه اقسام به تشكيك گفته مى‌شود- و احتمال نقل و تجوز هم در بعضى موارد مى‌دهد- و تعبيرش در تفصيل مطلب عموما نقل است- هر چند ممكن است كه مقصود شيخ از نقل تعميم باشد- به هر حال در كلام شيخ چند مطلب هويدا است- الف تقدم در ابتدا در مورد زمان و مكان استعمال مى‌شده- و بعد تعميم داده شده- به مطلق موارد اقرب به مبدا محدود- كه تقدم بالرتبه ناميده مى‌شود- و بعد تعميم داده شده به مورد سابق در فضل- و يا يك صفت ديگر به اعتبار اينكه- همان صفت مشترك مبدا محدود قرار داده شده- و بعد نقل داده شده به تقدم بالطبع- به اعتبار آنكه مبدا محدود وجود قرار داده شده- بعد نقل داده شده به وجوب وجود و تقدم بالعليه- پس شيخ چنين ترتيبى قائل است از طريق تعميم- يا اشتراك لفظى- .