قلت: قول اللّه‌ عزّ وجلّ: {لقد رضى اللّه‌ عن المؤمنين إذ يبايعونك تحت الشجرة } كم كانوا؟ قال: ألفاً و مائتين، قلت: هل كان فيهم علىٌ(ع)؟ قال: نعم، عليٌّ سيّدهم و شريفهم؛ (٢١)

به امام(ع) گفتم، در آيه آمده: {لقد رضى اللّه‌ عن المؤمنين إذْا يبايعونك تحت الشجرة } آنان چند نفر بودند؟ فرمود: هزار و دويست نفر. گفتم: آيا على(ع) ميان آنان بود؟ فرمود: بله، على(ع) سرور و شريف آنان بود.

اگر چه اين آيه مباركه دلالت بر فضيلت اين بيعت مى‌كند، اما بر چيزى كه مخالف قواعد گذشته باشد، دلالت ندارد.

آيه دوم:

{إنّ الّذين يُبايعونك إنّما يبايعون اللّه‌ يداللّه‌ فوق أيديهم فمن نكث فإنّما ينكُثُ على نفسه و من أوفى بما عاهد عليهُ اللّه‌ فسيؤتيه أجراً عظيماً } ؛

آنان كه با تو پيمان مى‌بندند در حقيقت با خدا پيمان مى‌بندند و دست خدا بر فراز دستهاى ايشان است، پس هركه پيمان شكنى كند جز اين نيست كه عليه خويش پيمان شكسته و آن كه به آنچه با خدا پيمان بسته است وفا دار بماند، خداوند به زودى پاداش بزرگى را به او خواهد داد». (٢٢)

آيه مباركه، بيعت با رسول خدا(ص) را بسيار بزرگ دانسته و آن را برابر با بيعت با خداوند متعال قرار داده و با جمله «يداللّه‌ فوق ايديهم» حكم به بزرگى مقام آن كرده است ـ بنابر بعضى از احتمالات ـ و حكم قطعى كرده است كه هركس عهد خود را بشكند و نقض كند ضرر آن به

(٢١) تفسير البرهان، ج٥، ص٨٨، الرقم ٩٩٠٦.
(٢٢) فتح، آيه ١٠.