اين صورت، نگاه در آينه ـ اگر حرمتش را منحصر به قصد تزيين دانستيم كما هو الحق و المشهور ـ ذيل عنوان زينت كردن مى‌گنجد و اكثر قريب به اتفاق فقهاى معاصر فرموده‌اند: «نگاه در آينه بدون قصد زينت، اشكال ندارد» (مناسك حج، ص٢١٢، مسأله ٣٩٢).

ج) در مناسك (ص٢٢١ ـ ٢٢٩) در محرمات احرام چنين آمده است:

١٣. ازاله مو

١٤. بيرون آوردن خون از بدن خود

١٥. ناخن گرفتن

١٦. كشيدن دندان

برخى از اين عنوان‌ها دقيق نيست؛ زيرا ازاله مو بر محرم حرام است، چه از بدن خود و چه از بدن ديگرى، ولى ناخن ديگرى را گرفتن حرام نيست. همچنان كه بيرون آوردن خون از بدن ديگرى نيز حرام نيست. بنابراين بهتر است عنوان چنين باشد: «گرفتن ناخن خود» مانند عنوان «بيرون آوردن خون از بدن خود».

برخى تعبيرات ديگر نيز دقيق و گويا نيست، مانند «حمل سلاح» (ص ٢٣١). با اينكه مطلق حمل سلاح بر محرم حرام نيست، مانند اينكه سلاح در كيف يا كيسه‌اى باشد كه محرم حمل مى‌كند، بلكه آنچه بر محرم حرام است همان «مسلح بودن» است ـ نه مطلق حمل سلاح ـ كه گاهى از آن به «سلاح در برداشتن» تعبير مى‌شود كه البته تعبيرى گويا و روشن نيست.

از همين قبيل است «پوشيدن آنچه تمام روى پا را مى‌گيرد» (ص٢٤٤)؛ زيرا اگر حوله احرام در حال خوابيدن يا نشستن محرم، تمام روى پا را بگيرد حرام نيست، بلكه پوشيدن پاپوش، مانند كفش، جوراب، چكمه، گيوه و مانند آن بر مردان حرام است. پس بهتر است عنوان محرّم «پوشيدن پاپوش» باشد نه «پوشيدن آنچه تمام روى پا را مى‌گيرد». شايد به همين دليل در مناسك آية اللّه‌ خويى (ره) و برخى از معاصران، از اين محرّم چنين تعبير شده است: «پوشيدن چكمه و جوراب».