فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٩٥

ب. مراد اين است كه گريه بر سايرين ثواب كامل را ندارد و هيچ گريه و جزعى از جهت ثواب به پاى گريه و جزع بر سيد الشهدا(ع) نمى‌رسد؛ چراكه كراهت به معناى «أقلّ ثواباً» در روايات و كلمات فقها به كار رفته است. (١٤)

ممكن است گمان شود كه اين روايات تنها بر جواز جزع بر سيد الشهداء(ع) دلالت دارد، نه بر استحباب آن. گرچه اثبات جواز نيز نقضى بر ادعاى نويسنده مقاله است، ولى رواياتى كه بر استحباب جزع دلالت دارد، كم نيست. به برخى از اين روايات كه گوياى مطلق استحباب جزع است اشاره مى‌كنيم و ذكر رواياتى را كه به بيان مصاديق جزع مى‌پردازد، به دسته‌هاى بعدى وا مى‌نهيم:

٢. جَعفَرُ بنُ مُحَمَّدِ بنِ قُولَوَيهِ قالَ حدَّثَني أَبي رَحِمَهُ اللّه‌ عَن سَعدِ بنِ عَبدِ اللّه‌ عَن أَبِي عَبدِ اللّه‌ الجَامُورَانِيِّ عَنِ الحَسَنِ بنِ عَلِيِّ بنِ أَبِى حَمزَةَ عَن أَبِيهِ عَن أَبِى عَبدِ اللّه‌(ع) قَالَ سَمِعتُهُ يَقُولُ : إِنَّ البُكَاءَ وَ الجَزَعَ مَكرُوهٌ لِلعَبدِ فِى كُلِّ مَا جَزِعَ مَا خَلَا البُكَاءَ و الجَزَع عَلَى الحُسَينِ بنِ عَلِيٍّ (ع) فَإِنَّهُ فِيهِ مَأجُورٌ؛ (١٥)

امام صادق(ع) فرمود: راستى كه جزع و گريه براى بنده در هر موردى مكروه است مگر گريه و جزع براى حسين بن على(ع) كه در آن مأجور است.

اين روايت نيز معتبر و قابل استناد است؛ زيرا اوّلاً مضمون آن همانند روايت قبل است. ثانياً در كتاب كامل الزيارات كه از كتب بسيار معتبر شيعه است و نويسنده آن فقط از ثقات نقل مى‌كند، آمده است. لذا با توجه به وجود روايت در اين كتاب و تأييد مضمون آن با حسنه معاوية بن وهب، معتبر و قابل استناد است.

٣. وَ قَالَ(ع) عَلَى قَبرِ رَسُولِ اللّه‌ صلّى اللّه‌ عليه و آله سَاعَةَ دَفنِهِ: إِنَّ الصَّبرَ لَجَمِيلٌ إِلَّا عَنكَ وَ إِنَّ الجَزَعَ لَقَبِيحٌ إِلَّا عَلَيكَ؛ (١٦)