د) در پى همين خط مشى، علاّمه رواياتى را كه در سند آنها اهل سنت (٣٦) يا ناووسيه (٣٧) يا غُلات (٣٨) قرار دارند رد كرده، و از اين قبيل تضعيف‌ها و كنار گذاشتن‌ها كه به دليل مجهول بودن راوى، يا مرسل بودن روايت و يا مضمر بودن آن صورت گرفته به فراوانى مشاهده مى‌شود كه در پانوشت بحث به برخى از آنها اشاره كرده‌ايم.

هـ) با وجود تمام اين موضع گيريهاى سختگيرانه و متمركز بر امر سند نزد علاّمه، با اين حال موضع گيريهاى ديگرى را از او شاهديم، كه دليل برخى از آنها روشن نيست. به عنوان مثال روايتى را پذيرفته است كه جزئى از راويان آن بترى هستند اما اصحاب، آنها را ثقه دانسته‌اند. او در المختلف آورده است:

«گفته نشود كه: غياث بن ابراهيم، بترى است و روايت بر مطلوب دلالت

(٣٣) علامه حلّى، مختلف الشيعه، ج١، ص٢٨٠.
(٣٤) علامه حلّى، تذكرة الفقهاء، ج٥، ص٣٥١.
(٣٥) علامه حلّى، مختلف الشيعه، ج٢، ص١١٥ و نيز ج٣، ص ٢٩ و ٥٥٣ و ج٧، ص٢٨٨ و ٢٩١؛ منتهى المطلب، ج١، ص٧٣، ١٣٥، ١٦٤ و ج٢، ص٧١،٢٢٢،٢٤٢،٢٤٣ و ٣٠٦ (و اين جا سخنى است كه از اضمار بودنش حكايت دارد) ص ٣٧٨، ج٣، ص٦٣ و ج٤، ص٣٠٢ و ٣٠٦.
(٣٦) علامه حلّى، مختلف الشيعه، ج٣، ص٥٥٣ و ج٤، ص٤٤١ و ج٥، ص٢٣٨ و ج٧، ص٢٨٨.
(٣٧) همان، ج٢، ص٣٧١.
(٣٨) همان، ج١، ص٢٣٧ و ج٢، ص٨١؛ و نيز منتهى المطلب، ج٢، ص١٢٠.