اينجا نيست، خصوصاً آنچه در باره حرزها و طلسمات و خواص حروف و اشيا و مصالح و مفاسدى كه دارند، وارد شده است. سزاوار است از آنچه از اين امور شائبه ضررى براى مردم دارد دورى گزيده و از آنچه به نفع مردم و در جهت مصالح زندگى آنان است و سحر نباشد، استفاده كرد». (٦٨)

از ظاهر عبارت بر مى‌آيد كه خبردهى از غيب به طور قطع و جزم از هر راهى كه باشد حرام است. صحيحه حسن بن محبوب نيز بر آن دلالت دارد:

قلت لأبي عبداللّه‌: «إنّ عندنا بالجزيرة رجلاً ربما أخبر من يأتيه سأله عن الشى‌ء يسرق أو شبه ذلك فنسأله، فقال: قال رسول اللّه‌: من مشى إلى ساحر أو كاهن أو كذّاب يصدّقه فيما يقول فقد كفر بما أنزل اللّه‌ من كتاب...؛ (٦٩)

به امام صادق(ع) گفتم: در جزيره ما مردى است كه وقتى كسى چيزى را گم كرده و يا از وى دزديده‌اند پيش آن مرد مى‌روند و او از جاى آن شى خبر مى‌دهد. حضرت فرمودند: «پيامبر كرم(ص) فرمودند: كسى كه پيش جادوگر يا كاهن يا دروغگو مى‌رود و او را در سخنش تصديق مى‌كند به آنچه خداوند در كتابش نازل فرموده كافر شده است...».

شيخ انصارى مى‌گويد:

«ظاهر اين روايت آن است كه خبر دادن از امور غيبى از روى قطع و يقين در هر صورت حرام است، چه با كهانت باشد و چه غير آن ؛ زيرا در اين روايت، پيامبر اكرم خبر دهنده از چيز مخفى را همانند ساحر و كاهن و دروغگو قرار داده و همه را حرام مى‌داند». (٧٠)

(٦٨) جواهر الكلام، ج٢٢، ص١٠٩.
(٦٩) وسائل الشيعه، ج١٢، ص١٠٨، باب ٢٦ از ابواب مايكتسب به، ح٣.
(٧٠) المكاسب المحرّمه، ص٥٣.