حسن بن صالح از امام صادق(ع) نقل مى‌كند: مسلمان از كافر ارث مى‌برد و مانع از ارث بردن ورثه كافر مى‌شود، ولى كافر از مسلمان ارث نمى‌برد و مانع از ارث بردن ورثه مسلمان نمى‌شود.

٣. معتبره ابى خديجه از امام صادق(ع):

لايرث الكافر المسلم و للمسلم ان يرث الكافر الاّ أن يكون المسلم قد اوصى للكافر بشيء؛ مسلمان حق دارد از كافر ارث ببرد ولى كافر از مسلمان ارث نمى‌برد مگر آن كه مسلمان وصيت كرده باشد كه به كافر چيزى داده شود.

تعبيرى كه در اين روايت آمده «للمسلم ان يرث الكافر» دلالت بر آن دارد كه مسلمان اگر شرايط ارث بردن را داشته باشد، حق دارد از كافر ارث ببرد. اين تعبير مى‌رساند كه اگر مورّث كافر باشد و وارث كافر در طبقات ارث نزديك‌تر از وارث مسلمان باشد، وارث مسلمان مانع از ارث بردن وارث كافر نيست.

٤. روايت عبدالرحمن بن اعين از امام باقر(ع):

في النصراني يموت و له ابن مسلم أيرثه؟ قال: نعم، إن اللّه‌ عزّ و جل لم يزدنا بالاسلام الاّ عزّا فنحن نرثهم و هم لايرثونا؛ از امام باقر(ع) سهال شد اگر فردى نصرانى بميرد و فرزند مسلمانى داشته باشد، آيا از او ارث مى‌برد؟ فرمود: آرى، خداوند عز و جل با اسلام جز بر عزت ما نيفزود، بنابراين، ما از آنان ارث مى‌بريم ولى آنان از ما ارث نمى‌برند.

در سند شيخ صدوق از اين روايت، محمد بن سنان وجود دارد و در سند كلينى و

(٣٤) حسن بن صالح بترى است و توثيقى درباره او وجود ندارد.