زيرا ابهامات و شبهاتى مطرح شده كه ناشى از خود باختگى و كم خِرَدى‌اى است كه بسيارى به آن مبتلا هستند؛ يعنى آنانى كه درباره‌ى جهاد در اسلام مطالبى را مطرح مى‌كنند، چرا كه واقعيت و وضع موجود دنياى امروز فشار سنگين و طاقت فرسايى را بر روح و انديشه‌ى آنان وارد مى‌كند. در نتيجه، اين نگاه كه روش تغييرناپذير اسلام را در رويارويى با بشريت از راه‌هاى پذيرش اسلام، جزيه دادن و يا جنگ باشد نگاهى تند روانه و افراطى مى‌پندارند و دينشان را ـ كه حقيقتش را درك نمى‌كنند ـ به افراط گرايى و زياده‌روى متهم مى‌كنند، در حالى كه مى‌بينند از يك سو جاهليت نوين با تمام قوا به جنگ با اسلام برخاسته و در برابر آن ايستادگى مى‌كند و از سوى ديگر مسلمانان ـ كسانى كه به اسلام مى‌پيوندند، ولى ماهيت و حقيقت آن را درك نمى‌كنند و در نتيجه نسبت به آن درك عميقى ندارند ـ در برابر نيروهاى پيرو اديان و مذاهب ديگر ناتوانند. چنان كه مى‌بينند و مشاهده مى‌نمايند پيشگامان و طلايه داران تعصب مشروع و حميت پذيرفته شده، كم مى‌باشند، بلكه نادرند و نقطه‌ى اتكايى در گستره‌ى زمين ندارند تا بر آن تكيه زنند و به حول و قوه‌ى آن اعتماد ورزند؛ با اين پندارها اين نويسندگان به متون دينى روى آورده و ظواهر و مفاهيم آن را به گونه‌اى برمى‌گردانند تا تفسيرى كه مى‌كنند سازگار با فشارها و سنگينى واقعيت‌هاى موجود در دنياى كنونى شود.

در نتيجه ديگر برداشت‌ها از دين را تندروانه و افراطى مى‌دانند!

بى‌شك اينان به گزاره‌هايى [از متون دينى]متوسل مى‌شوند كه مقطعى است، ولى آنها را احكام نهايى مى‌شمرند و يا متوجه گزاره‌هايى مى‌شوند كه منوط به وضعيت خاصى است، ولى آنها را براى هر