قال امير المهمنين (ع): لو أنّ رجلاً ذمّياً أسلم و أبوه حىّ ولابيه ولد غيره ثم مات الأب، ورثه المسلم جميع ماله ولم يرثه ولده ولا امرأته مع المسلم شيئاً؛

اگر مردى ذمّى اسلام بياورد و پدرش زنده باشد و فرزندانى ديگر غير از او داشته باشد، سپس پدر او بميرد، فرزند مسلمان او همه مال او را به ارث خواهد برد و ديگر فرزندان و همسر او با وجود آن وارث مسلمان، از او ارث نخواهند برد. (٥٥)

اين روايت به روشنى دلالت برحجب مسلمان از ارث بردن كافر از مورّث كافر دارد، اما مرفوعه است و علاوه بر اين، راوى آن نيز مجهول است.

٢ . روايت عبدالملك بن اعين يا مالك بن اعين كه متن آن در مبحث پيشين نقل شد: «سألته عن نصرانى مات وله ابن أخ مسلم (٥٦)و...» هم سند اين روايت و هم دلالت آن جاى بحث دارد:

اين روايت را صاحب وسايل از كتاب من لايحضره الفقيه با عنوان «عبدالملك بن اعين و مالك بن اعين جميعاً عن أبي جعفر» نقل كرده است. اين چنين سندى، معتبر است؛ زيرا عبدالملك بن اعين يكى از برادران زراره است كه همگى معتبر مى باشند و كشّى به استقامت و فقاهت (٥٧)همه آنان شهادت داده است. اما در نسخه‌هاى كنونى من لايحضره الفقيه كه در دست ماست، در سند اين روايت آمده است:«عبدالملك بن اعين أو مالك بن اعين (٥٨)» به صورت ترديد در نام راوى و بدون كلمه «جميعاً». كلينى (٥٩)و شيخ طوسى (٦٠)، اين روايت را با عنوان «مالك بن اعين» نقل كرده‌اند، هم چنين علامه حلى نيز

(٥٥) وسائل الشيعه، ج ٢٤، باب ٥ از ابواب موانع الارث، ح ١.
(٥٦) همان، ص ١٨، ب ٢ از ابواب موانع الارث، ح ١.
(٥٧) رجال الكشى، ص١٤٤، شماره ٦٥.
(٥٨) من لايحضره الفقيه، ج٤،ص٢٤٥، ح ٧٨٨.
(٥٩) كافى، ج٧، ص١٤٣، ح ١.
(٦٠) تهذيب الاحكام، ج٩، ص ٣٦٨، ح ١٣١٥.