البته اين روايت ظهور در اين ندارد كه حكم ارث بردن مسلمان از كافر از جانب پيامبر(ص) صادر شده باشد، آنچه از پيامبر نقل شده كبراى قضيه است «ان الاسلام يزيد و لا ينقص» معاذ بن جبل اين كبرى را بر موضوع ارث تطبيق داد و از سخن پيامبر چنين استنباط كرد كه مسلمان از كافر ارث مى‌برد. روايت ديگرى را نيز شيخ صدوق در همين مقام نقل كرده و وسايل نيز آن را به نقل از شيخ صدوق آورده است:

«قال النبى(ص): لاضرر و لاضرار في الاسلام فالاسلام يزيد المسلم خيرا و لايزيده شرا (أو الاسلام يعلو و لا يعلى عليه). پيامبر(ص) فرمود: زيان رسانى و زيان پذيرى در اسلام نيست. اسلام، مسلمان را در خير فزونى مى‌بخشد نه در شر. (٤٠)(يا اسلام برتر است و برتر از آن چيزى نيست.) (٤١)

استدلال به اين گونه روايات براى اثبات ارث بردن مسلمان از كافر، مبنى بر آن است كه از الفاظ «علو» و «زياده» و «خير»، به گونه‌اى استظهار شود كه برترى و فزونى را، حتى در ارث شامل شود، و چنين استظهارى روشن نيست، افزون بر اين، روايات ياد شده، مرسل هستند. وجود روايات گذشته كه صراحت دارند در ارث بردن مسلمان از كافر براى اثبات مطلب كافى است؛ زيرا برخى از اين روايات، صحيحه هستند و مجموع آن‌ها به حد استفاضه رسيده است و بر اين اساس، به دو روايت مرسل اخير نيازى نيست.

در قبال روايات گذشته، روايات ديگرى وجود دارد كه ادعا شده است به اطلاق يا به صراحت، مخالف روايات گذشته مى‌باشند و دلالت دارند بر اين كه مسلمان از كافر ارث نمى‌برد:

(٣٩) همان، ص ١٤، باب ١، ح ٨.
(٤٠) همان، ص ١٤، ح ١٠.
(٤١) همان، ح ١١.