حاجی نوری در ادامه، یکی دیگر از شواهد تشیع سکونی را، نوع برخورد امام با او می‌داند؛ به این بیان که معصومان این نوع برخورد را در مقابل راوی ساده نداشتند، بلکه در مقابلِ راوی معتقد به امامت انجام می‌دادند.

ـ السكوني عن أبي‌عبد‌الله قال: قلت له ما الزهد في الدنيا قال: ويحك حرامها فتنكبه.[٢٣٧]

ـ إسماعيل بن مسلم قال قال أبو‌عبد‌الله: ليس الزهد في الدنيا بإضاعة المال و لا تحريم الحلال بل الزهد في الدنيا أن لا تكون بما في يدك أوثق منك بما عند الله عزوجل.[٢٣٨]

حاجی نوری می‌نویسد:

این دو روایت شاهد بر این موضوع هستند که امام، برخورد معمولیِ یک راوی با راوی دیگر را در حق سکونی انجام نمی‌دادند ـ چنانچه کسانی که او را سنی می‌دانند می‌پندارند ـ، بلکه امام با سکونی مانند کسی که معتقد به امامت است برخورد می‌کردند؛ مانند کسی که در کلام امام، حجیت و برهان را اعتقاد دارد.[٢٣٩]

هم‌چنین می‌توان احادیث دیگری اضافه کرد؛ مانند حدیثی که صریح در اعتقادات شیعه است:

اسماعيل بن ابي‌زياد السكوني عن جعفر عن أبيه  عن علي قال: إنا أهل‌بيت شجرة النبوة و موضع الرسالة و مختلف الملائكة و بيت الرأفة و معدن العلم‌.[٢٤٠]

٣. مذمت سکونی توسط اهل‌سنت

حاجی نوری یکی از قرائن تشیع سکونی را این‌گونه بیان می‌کند:

این‌که برای اثبات عامی بودن سکونی گفته شده است: رجالیونِ اهل‌سنت وی را

[٢٣٧]. کافی، ج٥، ص٧٠، ح١.

[٢٣٨]. همان، ص٧١، ح٢.

[٢٣٩]. خاتمه مستدرک‌الوسائل، ج٤، ص١٦٦.

[٢٤٠]. بصائرالدرجات، ج٥٨، ص١.