وقتي زني بچه‌اي به دنيا آورد، نخستين چيزي كه آن زن مي‌خورد، رطب و خرماي شيرين باشد، زيرا اگر بهتر از آن چيزي بود، خداوند موقع تولد عيسي به مريم مي داد.[٤٠٥]

براي تأييد اين روايت مي‌توان به قرآن استناد كرد كه اولين غذاي مريم پس از زايمان را «رطب تازه» مي‌داند.[٤٠٦] يا مثلاً در اين كتاب روايات متعددي در فضيلت «عسل» آمده است.[٤٠٧] قرآن هم عسل را شفاي دردها مي‌داند.[٤٠٨]

ب) موافقت با سنت قطعيه

اگر خبری دارای قرائن صدور و صحت باشد، درجه اعتبار بالاتری خواهد داشت. یکی از این قرائن، موافقت آن خبر با نصوص و مفاهیم رواییِ پذیرفته‌شده است. مفهومِ تعداد اندكي از روایات کتاب طب‌النبي، در روایات شیعه آمده است، اما براي بسياري از روايات اين كتاب مي‌توان شاهد مفهوميِ پذيرفته‌شده در دين يافت؛ برای نمونه، دين اسلام بر سحري‌ خوردن شخص روزه‌دار تأكيد فراوان دارد.[٤٠٩] در اين كتاب نیز رواياتي بر اين مطلب تصريح كرده‌اند.[٤١٠] يا مثلاً «احتكار» از امور بسيار ناشايست و مذموم در دين اسلام است.[٤١١] در كتاب طب‌النبي نیز روايات متعددي در اين باره آمده است.[٤١٢]

٣. مؤیدات متنی از سایر منابع

اگر روایات کتاب، در کتاب‌های حدیثیِ هم‌عصر یا پیش از آن آمده باشد و یا

[٤٠٥] . «‌قال ٩: إذا ولدت المرأة فليكن أول ما تأكل الرطب الحلو و التمر فإنه لو كان شي‌ء أفضل منه أطعمه الله تعالى مريم حين ولدت عيسى(ع‌)»؛ طب‌النبي، ح٨.

[٤٠٦] . {وَ هُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُساقِطْ عَلَيْكِ رُطَباً جَنِيًّا}؛ مريم، آیه ٢٥.

[٤٠٧] . ر.ك: طب‌النبي، روايات: ٧٦، ٧٩، ٨٠.

[٤٠٨] . نحل، آیه ٦٩.

[٤٠٩] . من لا‌يحضره‌الفقيه، ج٢، ص١٣٥، بَابُ ثَوَاب السَّحُور؛ تهذيب الاحكام، ج٤، ص١٩٧، باب‌ فضل السحور و ما يستحب أن يكون عليه الإفطار.

[٤١٠] . ر.ك: طب‌النبي، روايات: ٣٥،٣٦.

[٤١١]. الإستبصار فيما اختلف من الأخبار، ج‌٣، ص١١٤، باب‌ النهي عن الاحتكار؛ وسائل‌الشيعة، ج‌١٧، ص٤٢٣، باب‌ تحريم الاحتكار عند ضرورة المسلمين و ما يثبت فيه وحده‌.

[٤١٢] . ر.ك: طب‌النبي، روايات:٣٠، ٣١، ٣٣، ٣٤.