از نگاه شیعه، گفتار، رفتار و تقریر پیامبر و ائمه‌(ع) حجت و برهان شرعی است؛ از این رو، سبک زندگیِ این بزرگواران برای شیعیان صبغه الهی دارد. شناخت سبک زندگی پیشوایان دین، نیازمند مطالعه دقیق و همه‌جانبه زندگی فردی، خانوادگی و روابط اجتماعیِ آنان است تا بتوان با تحلیل صحیح گفتار و رفتار معصومان(ع)، نقاط مبهم سبک زندگی را مشخص و شاخص‌های زندگی اسلامی را از آن استخراج کرد.

امام رضا(ع) در یکی از حساس‌ترین شرایط زمانی می‌زیستند و زندگی پرفراز و نشیبی داشتند که مهم‌ترین فراز آن، هجرت اجباری از مدینه به خراسان و موضوع ولایت‌عهدی بوده است. سلوک و رفتار آن حضرت در این سفر که با عبور از شهرها و دیدار با اقشار گوناگون مردم همراه بوده، تا زمان استقرار در خراسان و پذیرش ولایت‌عهدی، تجلی‌ «سبک زندگی دینی» است.

این مقاله می‌کوشد با تأمل در سلوک و رفتار حضرت رضا(ع) در این مقطع زمانی، که بیشتر آن را رجاء‌بن‌ابی‌ضحاک، ابوصلت هروی و ابراهیم‌بن‌عباس گزارش کرده‌اند، جلوه‌هایی از «سبک زندگی رضوی» را در دو ساحت «سبک زندگی معنوی یا ارتباط با خدا» و «سبک زندگی اجتماعی یا ارتباط با دیگران» ترسیم کند.

کلید‌واژه‌ها: سیره رضوی، سبک زندگی، زندگی معنوی، زندگی اجتماعی.