حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُمَرَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ سالمِ[١٨٩] بْنِ الْبَرَاءِ الْحَافِظُ الْبَغْدَادِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ‌اللَّهِ الثَّقَفِيُّ أَبُو‌الْعَبَّاسِ قَالَ حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ مُحَمَّدٍ الْكَاتِبُ قَالَ حَدَّثَنِي الْمَدَائِنِيُّ عَنْ غِيَاثِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنِ الصَّادِقِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ: قَالَ قَالَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي‌طَالِبٍ٧.

در این سند نیز وثاقت هیچ یک از راویان جز «محمد‌بن‌عمر‌بن‌محمد‌بن‌سالم» و «غیاث‌بن‌ابراهیم» قابل اثبات نیست؛ در نتیجه، نمی‌توان برای آن اعتباری قائل شد.

دسته چهارم

گونه چهارم نیز روایتی از حضرت امیر‌٧ را در خود جای می‌دهد. این روایت که در حقیقت، خطبه‌ای از ایشان در فضیلت جهاد است، به لحاظ مصدرشناسی وضعیت خوبی دارد و متن آن را می‌توان در کتاب‌های تاریخ نخستین به دست آورد.[١٩٠]

شکل «٤» به خوبی نشان‌دهنده این وضعیت است:

شکل ٤

[١٨٩]. در الأمالی(شیخ صدوق) به صورت «سَلَمه» آورده شده که اشتباه است. ضبط صحیح آن «محمد‌بن‌سالم» است.

[١٩٠]. کتاب جمل من أنساب الأشراف، ج٢، ص٤٤٣؛ الأخبار الطوال، ص٢١٢؛ الغارات أو الإستنفار و الغارات، ص٤٧٧؛ الکافی، ص٤، ح٦؛ دعائم الإسلام و ذکر الحلال و الحرام و القضایا و الأحکام، ج١، ص٣٩٠؛ شرح الأخبار فی فضائل الأئمة الأطهار:، ج٢، ص٧٥، ح٤٤٢؛ معانی‌الأخبار، ص٣٠٩، ح١؛ نهج‌البلاغه(صبحی‌صالح)، ص٧٠؛ الإرشاد فی معرفة حجج‌الله‌: علی العباد، ج١، ص٢٧٩؛ الإحتجاج علی أهل اللجاج، ج١، ص١٧٦؛ تسلیة المجالس و زینة المجالس، ج١، ص٣٥٣؛ بحار‌الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار:، ج٣٤، ص٦٤، ح٩٣١ و ص١٣٥، ح٩٥٦ و ص١٤٣، ح٩٥٧.