و نگاه‌تان را به زمين بيندازيد، و اگر بر شما حمله‌ور شدند زانو بزنيد و خويشتن را با سپر بپوشانيد. صفى محكم ببنديد كه خلل‌ناپذير باشد و دشمن نتواند در آن رخنه كند، و اگر پشت به شما كردند و پا به فرار نهادند با شمشيرها بر آنان حمله كنيد، و اگر پايدارى كردند شما هم به حال آماده‌باش و مجهز، استوار باشيد و مقاومت كنيد، و اگر شكست خوردند، سوار بر اسب‌ها شويد و آن‌ها را دنبال كنيد و بدانيد كه هيچ نيرويى نيست مگر از جانب خدا.
و اگر- پناه مى‌برم به خدا- در ميان شما شكستى پديد آمد، دعا كنيد (و الله اكبر بگوييد و به خدا و وعده‌هايش اعتماد كنيد) و كيفرى را كه به سرباز فرارى وعده داده شده به ياد آريد، و هركه را ديديد به دشمن، پشت كرده در حال فرار است، با شمشير يا چوب‌دستى بزنيد و با خشونت و عنف با او برخورد نماييد و او را سرزنش كنيد و (پرچم‌ها را جمع كرده و ذخيره كنيد،) رزمنده شكست‌خورده‌اى كه خود را از ديد ديگران، پنهان داشته، فورا به جبهه بازگردانيد و هركه به سوى شما، روان است بايد به لشكرگاه كوچ كند. پس هروقت مردمان معمولى آمدند و به شما پيوستند و شكست‌خوردگان بازگشتند، به سرعت هركس را به فرمانده يگان خودش بسپاريد چون آرايش لشكر را، خوب استوار كرديد بجنگيد، و از خدا، يارى بخواهيد و پايدارى كنيد.» ١. بستن راههاى نفوذى دشمن و ضرورت ايستادگى: آن گاه كه دشمن به سوى شما لشكر كشى كرد راههاى نفوذ و ورود دشمن را ببنديد و در آنجا چاره‌اى جز جنگيدن نيست، بايد استوار بمانيد و صفوف خود را تقويت نموده و در مقابل دشمن ايستادگى كنيد. (در آنجا مقاومت و پايدارى رمز موفقيت است)
إِنْ زَحَفَ الْعَدُوُّ إِلَيْكُمْ فَصُفُّوا عَلَى أَبْوَابِ الْخَنَادِقِ، فَلَيْسَ هُنَاكَ إِلَّا السُّيُوفُ ... بَعْدَ إِحْكَامِ الصُّفُوفِ‌